Afscheid nemen bestaat niet?
Schoolblog

Afscheid nemen bestaat niet?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Hannah van Draanen
Hannah
van Draanen

Als kleuter bewaarde ik appelklokhuizen in een kastje, omdat ik er mooie figuurtjes in had gebeten en ze niet wilde weggooien. Ook stond ik huilend onze auto uit te zwaaien toen we een nieuwe kregen. In de brugklas was ik nog steeds verdrietig omdat ik nooit meer op de basisschool zou zitten. Kortom: afscheid nemen is niet echt mijn ding. En laat dat nou net zijn wat ik, examenkandidaat, de komende tijd veel moet gaan doen.

'Afscheid nemen' is een uitdrukking die ernstig hoog op mijn haatlijst staat. Als klein kind kon ik hele nachten wakker liggen omdat we een nieuwe bank zouden krijgen (en de oude naar de stort ging). Ik knipte stukjes stof uit gordijnen die vervangen zouden worden (zodat ik iets had om te bewaren) en de dag dat ik mijn speen weg moest gooien (omdat ik toen toch echt te oud was) staat in mijn geheugen gegrift.

Schoolplein
Inmiddels is het iets minder extreem geworden, maar nog steeds vind ik het afschuwelijk om dingen achter te laten. Na zeilkampen schrijf ik steevast alle telefoonnummers op om zo lang mogelijk contact te houden, mijn kast puilt uit van kleding die ik 'vast nog wel eens zal dragen' en als sinds het begin van de zesde klas zie ik op tegen de dag dat ik voor de allerlaatste keer het schoolplein op zal fietsen.

Want hoe groot de vreugde na mijn examens ook zal zijn (eindelijk af van al die zesdeklasserstress!), er steekt iets. De medescholieren waarmee je in juni uitbundig het behalen van je diploma viert, zul je daarna nagenoeg nooit meer zien. De leraren die met een brok in hun keel zullen vertellen hoe je veranderd bent in de afgelopen jaren, gaan de volgende dag gewoon door met de andere 900 leerlingen. De stoelen waarop je elke dag met tegenzin ging zitten, worden in september overgenomen door de nieuwe bruggers en de kantine zal dan het terrein worden van de nieuwe, en natuurlijk veel te arrogante, laatstejaars.

Volwassen gedragen
En daar blijft het niet bij. Je laat niet alleen je bekende omgeving achter, maar ook een belangrijke periode in je leven. Nu word je opeens geacht om je volwassen te gedragen, zelf je zaakjes op orde te brengen en niet meer te zeuren om dingen als SO's en te weinig lesuitval.

Voordat je nu denkt: 'oh nee, heb je weer zo’n sentimentele snotneus…': ik weet ook heus wel dat het allemaal goed komt. Dat ik nieuwe vrienden ga maken, nieuwe docenten krijg die me opnieuw gaan zien veranderen, nieuwe stoelen vind waar ik met tegenzin op kan gaan zitten en zelfs opnieuw de kantine over kan nemen. En dat ik dat ik dan opnieuw ontdek dat afscheid nemen helemaal niet zo’n enorme ramp is.

Als driejarige kwam ik er al redelijk snel overheen toen mijn moeder mijn appelklokhuizenverzameling had weggegooid. Dan ging ik gewoon over op de bananenschillen.

Ga je bijna naar de brugklas? Onze pagina Sevendays.nl/brugklas staat bomvol slimme tips, interessant brugklasnieuws en grappige blogs die je klaarstomen voor de middelbare school. En misschien heb je ook wel iets aan onze speciale krant Brugklas voor Beginners

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren