06/05 Column Tirza (1) - Liefdesverdriet

Ik staarde naar het kopje kruidenthee dat mijn zus voor me had gemaakt. ‘Kom,’ had ze gezegd, ‘je moet even rustig worden.’ Ik was er net achter gekomen dat de jongen die ik al zó lang leuk vond, mij dat niet vond.

Ik zat op mijn kamer, achter mijn laptop en staarde naar buiten. En opeens kwam mijn zus binnen. ‘Zo, en wat zit jij gezellig te wezen?’ vroeg ze aan me. ‘Hij vindt iemand anders leuk,’ piepte ik. Ik huilde. Het leek net een film. Ik huilen, en dan een lieve zus die een kopje thee met me gaat drinken, en dan dit tegen me zegt: ‘Tsja, men are pigs. Je kunt ze niet vertrouwen! Nou ja, behalve papa dan.’ Ik vroeg me af wat er in een Hollywoodfilm zou gebeuren.

De hoofdpersoon in kwestie zou een trainingspak aantrekken wat waarschijnlijk nog mooi staat ook, aardbeienijs met slagroom eten (en daar worden ze natuurlijk niet dik van) en een feel-good movie uit Hollywood kijken(nota bene een waar iemand gelukkig wordt in de liefde) En dát snap ik dus niet. Want trainingspakken staan mij niet leuk, en ja ik word dik van aardbeienijs met slagroom en tot overmaat van ramp voel ík me niet beter door zo’n slappe Hollywood film!

Mijn remedie tegen liefdesverdriet is daarom: schrijven. Zoals ik nu doe. Het neemt je verdriet natuurlijk niet weg, maar het is sowieso beter dan de manier zoals men het in Hollywood aanpakt; want ik drink dus mooi wel kruidenthee.