08/07 Zomers weer

Ik houd ontzettend van warm weer. Toen dit jaar de zon voor het eerst weer begon te schijnen, kon ik niet wachten om mijn Ray-Banzonnebril (ik beken, hij is nep) te voorschijn te halen. Winterjassen en truien konden weer de kast in, en het was weer tijd voor de korte rokjes, broeken, en T-shirtjes! Ik stapte dus vrolijk op mijn fiets, voor het eerst zonder jas met mijn zonnebril op en ik dacht: ‘Heerlijk dit weer!’

Door het Vondelpark fietsend met een zomerhit op mijn iPod, zag ik allerlei mensen die uit hun huizen kwamen om eens lekker een wandeling te gaan maken. Vrouwen geheel gekleed in het wit, met dure kinderwagens. Moeders met grotere kinderen waren aan het pootjebaden in de speelweide van het Vondelpark. De terrassen (ja, ook dat terrasje waar ik al eerder over heb geschreven) zaten bomvol. Dit alles was in april en mei van dit jaar. En natuurlijk zat ik toen nog school.

Terwijl ik dit schrijf heb ik net twee dagen vakantie. Ik kijk naar buiten, en wat zie ik? Een grijze lucht en je kunt zien dat het net heeft geregend. Het is benauwd en plakkerig, zoals mensen dat ook wel noemen. Als ik naast mijn moeder op de bank ga zitten, zegt ze geïrriteerd: ‘Ga weg! Het is veel te warm!’ Benauwd en niet lekker, omdat de zon niet schijnt door de wolken.

En zo lijkt het altijd te zijn. Als je nog naar school moet, is het prachtig weer, maar als je dan net twee dagen vakantie hebt, wordt het dit weer. Wat kan ik daar toch kwaad om worden. Maar ja, wat heeft dat voor zin? Het weer zal er heus niet beter op worden. Wat ik het beste kan doen, is het plakkerige en benauwde weer doorstaan, en nog even geduld hebben totdat ik naar het zonnige Zuid-Frankrijk ga. Want dat staat bekend om het lekkere, zonnige weer. Maar je zult zien: zit ik daar wéér met prutweer, en heerst er hier een hittegolf.

Tirza

Lees ook de verhalen van de andere columnisten.