02/08 Column Merijn (6) - De Frankrijk Crisis

De Frankrijk Crisis

Blauwe zee, witte stranden en nog net geen woestijntemperatuur. Ik ben nog nooit in Zuid-Frankrijk geweest, en verbaas me over de foto’s van een turkooizen zee en de significant aanwezige palmbomen. 'Daar wil ik wel heen!', roep ik, tegen mijn vader op het reisbureau, waar we samen een reisje voor drie personen uitzoeken. Dat is maar fijn ook, want ik houd het niet meer lang vol met dit weer in Nederland.

We waren er al snel uit: een appartement in de buurt van de Cote d’Azur. Met een blij gezicht vertrekken we naar huis om het adres aan mijn broertje te laten zien. We zitten nog een hele tijd te fantaseren bij de mooie foto’s van het ideale huisje, mét zwembad.

De volgende dag: we krijgen een mailtje van het reisbureau. De rekening, zien we. Het blijkt vies tegen te vallen: in plaats van 1200 euro wil het reisbureau het dubbele zien. We moeten er nog even over nadenken. Toch maar een andere, besluiten we. Mijn vader begroef zich onder reisgidsen en veelbelovende sites. We waren al een beetje aan de late kant, maar volgens mijn vader kwamen er nu juist veel huisjes vrij omdat er vast wel mensen afbellen vanwege een Mexicaans griepje.

Afijn, 48 uur zoeken later geeft mijn vader de zoektocht op. hij heeft alle denkbare sites over de zon nu wel gehad, en zelfs uit de last-minutes worden we geen wijs. Verslagen besluit mijn vader toch maar het reisbureau op te bellen om het eerste huisje te reserveren.

'Ze zitten nu vol', piept mijn vader depressief. 'Nog één laatste site en we gaan voor mijn part op vakantie naar Tuinesië'. Een kreet van verlossing geeft aan dat mijn vader een huisje heeft gevonden. Wel wat van de zee af, maar dan zitten we wel vlakbij wilde paarden en flamingo’s. Meteen reserveren we. Fantastisch! We hebben een huisje! Onze zoektocht wordt beloond. Dat is maar gelukkig ook, want over twee dagen gaan we weg.

De dag voor we op vakantie gaan, we gaan al bijna pakken, krijgen we een telefoontje:
'Goedendag, vanwege stormachtig weer zijn de leidingen van uw gereserveerde huisje kapot gegaan.” Mijn vader stort in. “Ze hebben nog 3 alternatieven…'
Eentje was een camping ergens verderop waarvan je meteen medelijden kreeg met de beheerders, eentje lag ergens in de Alpen, zo’n 500 kilometer verderop en 5 kilometer hoger, en eentje in de Pyreneeën langs de enige snelweg in de wijde omtrek. Dat vinden we dan weer niet zo Cote d’Azur-achtig. En er is werkelijk nergens meer iets in Frankrijk te krijgen.
We geven de strijd op.

We gaan wachten op een wonder. Een pandemie of zo.

Merijn

Vind je deze column leuk? Of juist niet? Laat je reactie hieronder weten!

+ Meer
- Alle Kidsweek.nl columns op een rij