De Amerikaanse schrijver Michael Grant schreef met zijn vrouw zo’n 150 boeken over gemuteerde wezens, voor hij zich stortte op de zesdelige actieserie Gone. ‘Wie zich zorgen maakt over het geweld in mijn boeken, snapt niets van tieners.’ - Door Annemarie Terhell
Sterke vrouwen
Michael Grant houdt van Stephen King, sterke vrouwen en sciencefiction. Geen wonder dus dat Diana zijn favoriete personage is uit zijn lijvige serie Gone. ‘Ze is onberekenbaar en oersterk’, zegt hij bewonderend. Terwijl andere kinderen ploeteren om aan eten te komen in een gebied dat door een enorme koepel is afgesneden van de buitenwereld, manipuleert zij erop los en flirt met bad guy Caine. ‘Ik vind haar een interessante figuur. Over zwakke vrouwen zal ik nooit schrijven, die zijn niet boeiend.’
Slaperig kuststadje
Ook zijn eigen vrouw Katherine Applegate is zo’n iron lady, die anderen in opdracht onder haar naam laat schrijven. ‘Toen ik haar vertelde over het idee van Gone, keek ze me aan en zei: “Stop met alles wat je nu aan het doen bent en ga schrijven!”’, vertelt Michael grinnikend. Met Google Earth vond hij aan de Californische kust een kerncentrale die perfect was voor zijn verhaal. Alles wat hij nodig had, bevond zich in de buurt: zee, bergen en een slaperig kuststadje, dat hij omdoopte tot Perdido Beach. ‘De kerncentrale was handig om de lichten te laten branden. Bovendien is het nooit verkeerd om een stuk uranium in de buurt te hebben, dat komt altijd van pas.’
Mitrailleurs en drank
Met een ‘poef’ sneed Michael het gebied af van de buitenwereld. Hij liet iedereen boven de veertien verdwijnen en internet en telefoon uitschakelen.
Het duurde niet lang of er brak een heftige strijd uit tussen de stadskinderen en de op macht beluste leerlingen van een nabijgelegen internaat. Een oorlog met veel actie, achtervolgingen en angstaanjagende beelden, zoals stervende baby’s en ontheemde kinderen, die spelen met mitrailleurs en flessen sterke drank.
Ondergronds monster
Tel daar nog bij op ‘de Duisternis’, een ondergronds monster dat zich voedt met uranium en de gedachten van kinderen met honger binnendringt. Voor de komende delen belooft Michael een reeks plagen en ziekten. Hoe alles met elkaar te maken heeft, blijft nogal onduidelijk, maar zal aan het eind van de serie glashelder zijn, belooft Michael. ‘Alles valt dan een puzzel in elkaar.’
Wormen
Wie zich aan Gone waagt, moet niet bang zijn voor kannibalisme of allesverslindende wormen. De onsmakelijke sticker op het omslag (‘bloedstollend’) waarschuwt daar al voor. ‘Ik wil mijn lezers de stuipen op het lijf jagen, zodat ze ’s nachts gillend overeind schieten’, zegt Michael. Mensen die klagen over het geweld, hebben volgens hem niets van tieners begrepen. ‘Als je opgroeit kom je in conflict met goede en slechte dingen in het leven. Ik hoop dat kinderen gaan nadenken: wat zou ik zelf doen in zo’n situatie?’
Gone - Honger, Michael Grant. Van Holkema & Warendorf, € 19,95 (14+)