13/01 Column Nienke (18) - Bollenstreek ligt plat en daarmee ook het gehele leven!

Bollenstreek ligt plat en daarmee ook het gehele leven!

Zaterdagavond, de avond van gezellig lamplicht en hapjes voor de tv. Even achter de laptop je mail checken, nog even krabbelen op Hyves, hier en daar wat vogelgeluidjes makken op twitter en niet te vergeten: STROOM!

Zonder stroom valt de hele wereld uit, zorg dat je een noodpakket in huis hebt. Die reclame kennen we nu allemaal wel. ‘Tsss’ dacht ik, want dat gebeurt hier toch nooit. We wonen in Nederland! De langste stroomstoring die ik ooit heb meegemaakt was anderhalf uur en geen minuut langer. Sinds dat we in de Bollenstreek wonen valt de stroom wel eens vaker uit. Geen drama hoor, want het is altijd overdag en snel opgelost.

Laat het zaterdagavond zijn, min 5 graden celsius en om half acht valt mijn computer opeens uit. Ik kijk om mij heen. Had ik nou net geen licht aan staan (mijn computer valt wel vaker uit namelijk). Mijn moeder roept zoiets als: 'wat krijgen we nou!' 'Pa!' denk ik misschien wel iets te hardop. Maar ook mijn vader had niets gedaan en kwam ook tot de ontdekking dat alle lichten en de tv het niet meer deden. Zo liepen mijn moeder, de kat en ik met mijn laptop en Ipod als zaklamp in de aanslag naar beneden.

Het leek gezellig te beginnen overal was het donker en de hele huiskamer stond vol met kaarsjes. Ik had mijn Ipod-station gehaald, die gelukkig ook op batterijen bleek te werken. Met muziek en een appelflap begonnen wij onze lange zaterdagavond, maar waar kwam dat piepje nou steeds vandaan? Het was het brandalarm, dat als de stroom uitvalt om de minuut een piepje geeft, omdat het ontwenningsverschijnselen krijgt van de opeens opgehouden stroom.

Voor de zekerheid besloten we mijn vaders mobiel aan te zetten en prompt een voicemailbericht van mijn opa en oma. Later toch maar de andere oma gebeld en ook die had het al op de radio gehoord. (zie je wel ik word beroemd en sta al op teletekst, nouja de streek, dat is al een begin). Nu wilde mijn vader toch ook wel weten of er wat op teletekst stond. Het was ongelofelijk, maar het had voor één keer zin dat hij alle paginanummers uit zijn hoofd kent. Na ongeveer tien minuten zoeken door oma bleek er een stroomstoring te zijn. Gôh, dat hadden we nog niet door!

Nu moesten we de avond maar zo goed mogelijk doorkomen, maar hoe doe je dat? Zullen we een kaartspelletje doen? Geen licht! Computeren? Geen internet! Tv kijken? Geen stroom! Gitaarspelen? En dat deden we dan maar. Met een klein leeslampje op de muziekstandaard speelde mijn vader en ik  een aantal duetten, maar met een vader met een leesbril en slecht licht was dat ook maar van korte duur. De thermostaat gaf gelukkig nog maar een halve graad temperatuursdaling aan.

Uiteindelijk om half elf knipperde de lampen en ging het licht aan de overkant van de straat aan, maar niet bij ons! Smachtend keek ik naar de overkant waar tv’s aanstonden en iedereen elkaar kon zien. 'Maar sommige mensen zijn veel knapper in het donker', grapte mijn vader. Zucht, ik mis de stroom!

Tien minuten later ging ik maar naar bed. Er was toch helemaal niets te beleven. Gelukkig, nouja gelukkig….. ging de stroom om kwart voor twee weer aan. Het piepje hield op en het hele huis ging weer leven. Al moet ik zeggen dat ik liever mijn wekker zet, want het licht was toen opeens heel erg fel.

Misschien is dit een bewijs dat de normale mens, zover ik mijzelf normaal kan noemen, niet meer zonder stroom kan. Zeg nou zelf, een nuttig gesprek voeren we vandaag de dag toch niet meer. Altijd maar weer via het internet met elkaar praten, terwijl je gewoon naast elkaar zit. Dit was een waarschuwing. Vanaf nu moeten we in de Bollenstreek gewoon leren leven als echte mensen die met elkaar praten en niet meer afhankelijk zijn van de stroom.

Maar de volgende zaterdagavond wil ik wel weer naar Lieve Paul kijken!