20/01 Column Tirza (18) - Winter

Winter
 
In mijn vorige column had ik het over een witte kerst die sinds 1981 niet meer was voorgekomen. Ik kreeg veel reacties dat ik ongelijk had, en zeker, jullie hadden allemaal gelijk. Mag ik er dan wel even bijzeggen dat ik de column voor Kerst schreef, en er nog niet van uit durfde gaan dat er een witte Kerst zou komen? Stel je voor dat het allemaal al was weggedooid. Maar dit was niet het geval. Onze Kerst was wit.
 
Goed, maar dat is nu geweest. De kerstvakantie ligt alweer drie weken achter ons, en we gaan nu weer op naar de voorjaarsvakantie! En eerlijk gezegd kreeg ik al een beetje kriebels toen ik naar het weer van de afgelopen weken keek. Ski-kriebels wel te verstaan. Overal was het wit, het park had een lieflijke witte deken, en als ik er fietste had ik zelfs even het gevoel dat ik al op de latten stond. Helaas was dat nog niet zo, maar toch.
 
Totdat die sneeuw ging smelten, en het daarna ging opvriezen. Toen was dat lieflijke gevoel hélemaal weg. Het was opeens verrekte glad buiten. Als ik naar school fietste zag ik heel veel mensen vallen, en ik was daar ook een van. Toen vond ik de winter opeens wat minder leuk.
 
En velen met mij. Er werd geklaagd over de extreme kou in Nederland, de extreme gladheid, en nu komt het mooiste: Nederland kon al die sneeuw eigenlijk niet meer aan. Tekort aan zout, hadden we. Al die gladheid, dat waren we niet gewend in Nederland.
 
En op dat moment dacht ik bij mezelf: mensen, kom op nou. Kijk naar de winters in Oostenrijk, of Polen. Dat is écht wel wat erger dan hier. Daar bevriezen wc’s en waterleidingen, en kun je door al de sneeuwbuien niks meer zien. Dus: laten we niet zo zeuren, en gewoon uitkijken naar de lente. Oké, ik geef toe: mijn knie doet nog steeds veel pijn dankzij die rotgladheid.