17/02 Column Tirza (20) - Het gymdilemma

Het gymdilemma

Ik heb al eens eerder in een column geschreven dat ik gym een van de vervelendste dingen vind die er zijn. En nu heb ik er weer een verhaal over.

Dit is de situatie: ik, Tirza, de verschrikkelijkste ramp met gym, en de lay-up met basketball. Misschien komt hij je bekend voor: stap, stap, sprong, en als het goed is moet (met de juiste techniek) de bal in de basket komen. Deze lay-up moest ik voor een cijfer voordoen. Dus ik rende, sprong in de lucht, en probeerde de bal in de basket te krijgen. Dit moest ik drie keer doen. Twee van de drie keer kwam de bal in de basket.

En toen kwam de beoordeling. Mijn leraar gaf me een 5,5 en ging waar iedereen bij was vertellen wat ik fout had gedaan. Mijn loopje was niet goed, en wat nog meer. En dit schoot mij dus in het verkeerde keelgat. Waarom moest hij waar iedereen bij was vertellen wat ik fout deed, en me dan ook nog eens als enige van de klas een onvoldoende geven? Daar zit ik ook niet op te wachten. Mijn leraar beoordeelde dus puur op de prestatie, en niet op het feit of je je best doet.

Ik vind cijfers voor gym sowieso al een gevoelig onderwerp. Het liefste zou ik willen dat er helemaal geen cijfers voor werden gegeven, hoogstens een cijfer voor de inzet. Dit kan natuurlijk niet. Maar mijn leraar zou toch iets tactvoller kunnen zijn met dit soort gevallen, en me voor de moeite gewoon een zes geven? En dat vernederende hoeft voor mij ook niet. En nu vraag ik me af wat jij hiervan vindt. Heb ik gelijk, en moet ik voor de moeite gewoon een zes krijgen, of heeft mijn leraar gelijk, en moet ik op prestatie beoordeeld worden? Een lastig dilemma, als je het mij vraagt.