18/04 Column Joca - Waveboardtrauma

Opeens zie ik ze overal. Kinderen, meestal klein, die de buurt onveilig maken met waveboards: oneerbiedig gezegd skateboards met twee wielen en een scharniertje in het midden. Het moet een jaar of drie geleden zijn dat ik die waveboards langs zag flitsen op televisie. Na een wat mislukte proefrit in een sportwinkel heb ik er altijd iets tegen gehad. Waveboards zijn niet mijn ding en ik was dan ook blij dat ze toen jammerlijk flopten en ik ze tot voor kort nooit in het wild heb gezien.

Nu zijn de waveboards wat die ministepjes waren toen ik op de basisschool zat. Iedereen loopt er mee rond, er wordt om gevochten en spaarvarkens worden ervoor geslacht. Op schoolpleinen wordt er gehockeyd op waveboards en nu er zelfs scholen zijn die het waveboarden verbieden is het zeker: Het is een echte hype.

Nou heb ik niks tegen een goede hype op z'n tijd. Ik vind het super om een discussie te volgen tussen twee jochies over de vraag een "echt" waveboard nou beter is dan een neppe uit China. Ik ga zelfs niet klagen over dat ik verblind word door mensen die wielen met lampjes op hun waveboard gemonteerd hebben.

Er is echter wel één ding dat ik wat minder vind.

Even rustig naar school fietsen is een hele opgave geworden met al die waveboarders die me links en rechts voorbij zwabberen, plotseling voor me opdoemen of me vervaarlijk zwabberend proberen af te snijden in de binnenbocht terwijl ze ook al hun moves uitproberen. Spaar me, waveboarders. Ik heb al een waveboardtrauma te verwerken en ik kan er echt niet nog een bij hebben.

Dan krijgen jullie van mij nieuwe wieltjes met lampjes erin. Deal?