De negenjarige Ruben overleefde als enige de vliegramp in Tripoli. Cameraploegen stonden massaal aan zijn ziekenhuisbed. Is dat nu nodig?, vraagt Joca zich af.
Het zal je maar gebeuren. Op de terugweg van vakantie in een vliegtuig zitten dat neerstort en als enige overleven, om daarna als zwaargewonde naar het ziekenhuis over te worden gebracht. Na een operatie komt echter de Libische staatstelevisie je filmen, terwijl je daar buiten kennis ligt. Het gebeurde een jongetje, maar moet dat nou echt?
Wat word je wijzer van het zien van foto's en video's van dat jongetje in zijn ziekenhuisbed? Niets, maar de foto's stonden wel op bijvoorbeeld de site van de Volkskrant en Nu.nl en video's zijn uitgezonden in EenVandaag en veel andere nieuwsprogramma's.
De dag daarna maken verschillende media achtereenvolgens naam, achternaam en woonplaats van het jongetje bekend. Wat je er nou wijzer van wordt? Ook hier niets, maar het werd wel gretig gekopieerd door elk persbureau. Genoeg nieuws dat niet hoeft? Het kan altijd een stapje verder, gezien het interview dat De Telegraaf met het jongetje had door hem te bellen.
Nu lopen er verschillende acties om De Telegraaf te boycotten en roept iedereen heel hard: 'Foei!' Dat is in zekere zin terecht, maar wat is er gedaan tegen de andere kranten en tv-programma's die zich al eerder niks hebben aangetrokken van de privacy van het jongetje? Waarom doen zoveel media hieraan mee? Wordt een allesverslindend mediamonster ook niet gedreven door lezers die willen weten hoe dat jongetje heet, waar hij woont en desnoods wat zijn schoenmaat is en mensen die het simpelweg lezen?
Denkend over deze vragen klapte ik mijn laptop dicht, knipte de tv-kabel door en gooide de kranten samen met de radio uit het raam. Misschien ben ik zonder het te weten ook onderdeel geweest van het mediamonster.
Let op: Reacties met onbehoorlijke taal of waarin e-mailadressen, telefoonnummers en adressen staan worden door 7Days verwijderd.