12/06 Hoofdredactioneel: Lotte

Het zal je niet ontgaan zijn. Gisteren begon het WK voetbal in Zuid-Afrika. Nederland speelt de eerste wedstrijd als ik in het vliegtuig zit. Een kleine ramp voor reispartner Peter. Maar eerlijk gezegd doet het mij niks. Zelfs van een WK word ik geen patriot.

Voor veel Nederlanders is het WK voetbal juist een gelegenheid om wél trots op Nederland te zijn. Ongetwijfeld is het halve land inmiddels oranje. Ons volkslied hoor je zelden, maar voor een wedstrijd van Nederland neuriet in elk café, op elke buurttribune en in elk huis wel iemand een beetje mee. Zodra Nederland eruit ligt, is de Oranjemanie in één klap over. Geen gekleurde straten meer, geen Wilhelmus, geen trots.

In de VS is de uiting van vaderlandsliefde groter en constanter. Want waar je bij het duel Excelsior - Cambuur Leeuwarden keihard uitgelachen zou worden als je op de middenstip het Wilhelmus in zou zetten, is dat in de VS volkomen normaal. Een baseballwedstrijd in de National League zou niet kúnnen beginnen zonder een volmondig The Star Spangled Banner, zoals het Amerikaanse volkslied heet. En zelfs kleinere evenementen worden ermee geopend. Zoals de jaarlijkse rodeo in Moab, Utah, waar we afgelopen weekend waren. Voordat de paarden binnen denderden en de stieren werden losgelaten, stapte er een jongen van een jaar of zestien de arena in. Cowboyhoed op zijn borst gedrukt, microfoon in z’n hand. Het publiek stond op. Cowboyhoeden (veel) en petten gingen af. De jongen begon met zingen, alle toeschouwers zongen mee. Een oorverdovend applaus klonk toen hij uitgezongen was. En ik pinkte, bij het verkeerde volkslied nota bene, een traantje weg.

Wat vind jij? Slaan de Amerikanen een beetje door in hun vaderlandsliefde of juist niet? Ben jij trots of blij om een Nederlander te zijn? Ook nog als we er binnen een week uitliggen, daar in Zuid-Afrika?

Reageren kan hieronder. Je kunt Lotte ook een mailtje sturen.