Verdeeldheid op walvistop

Elk jaar komen de 88 landen van de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC) bij elkaar om te praten over nieuwe walvisregels. En gezellig is dat nooit. De meningen verschillen namelijk enorm. Het spannendste onderdeel was dit jaar het instellen van een walvisreservaat tussen Afrika en Zuid-Amerika. Dierenbeschermers pleiten daar al elf jaar voor. Maar Japan, dat veel op walvissen jaagt, vindt het maar onzin. Vorig jaar haalde het land zich de woede van iedereen op de hals door vlak voor de stemming te vertrekken. Dit jaar werd er wél gestemd. Maar door een sterke Japanse lobby haalde het plan het niet.

Wij willen jagen
De IWC keek gek op toen Zuid-Korea aankondigde weer op walvissen te willen jagen, ‘om wetenschappelijke redenen’. Dat maakte milieuactivisten boos. ‘Dit is net zo geloofwaardig als het zogenaamde wetenschappelijke programma in Japan’, zei de minister van Buitenlandse Zaken van Nieuw-Zeeland geïrriteerd. Het argument van wetenschappelijk onderzoek is alleen maar een excuus om op de dieren te kunnen jagen, zeggen tegenstanders. Maar Zuid-Korea trekt zich daar weinig van aan en zegt dat het geen internationale toestemming nodig heeft om op de dieren te jagen in eigen wateren.

Jachtafspraken
Ook werd gekibbeld over de vraag welke inheemse volken hoeveel walvissen mogen vangen. Sommige volken hebben vanwege hun traditie recht op een paar walvissen per jaar. Elke vijf jaar worden die aantallen opnieuw afgesproken. Over de Inupiat-eskimo’s uit Alaska was het IWC het snel eens. Die mogen 56 Groenlandse walvissen per jaar aan de haak slaan. Een volk in de Russische uithoek Chukotka heeft recht op honderdtwintig grijze walvissen. De oorspronkelijke inwoners van het Caribische eilandje Bequia mogen er vier. Over de Inuit op Groenland werd het langst gesteggeld. Denemarken, dat op de top de belangen van Groenland behartigt, vroeg om een verhoging van het aantal walvissen. Andere landen voelden daar weinig voor. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat walvisvlees regelmatig opduikt in Groenlandse toeristenmenu’s. En daar is weinig traditioneels aan.