Blog

Blijmaker #4: Mijn campingvrienden

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sietje Piebenga
Sietje
Piebenga

Jaren geleden stonden mijn ouders, tweelingbroer en ik voor het eerst op een camping in Frankrijk. Nu, twaalf jaar later, keren we nog steeds jaarlijks terug naar deze oude vertrouwde aire naturelle.

Mede dankzij het feit dat er geen waterpark, bowlingbaan, kanoschool of fatsoenlijk werkend WiFi-netwerk aanwezig zijn, is het een plek waar ik het altijd weer naar mijn zin heb. En ik zal je vertellen waarom.

Sfeerproeven

Zoals ik al zei, valt er op onze camping weinig te beleven. Er zijn ongeveer zestig plaatsen, vijf koude douches (waarvan één buiten gebruik), een bak water die nauwelijks de naam zwembad verdient en een gammele pingpongtafel. De enige vorm van entertainment zijn de mensen om je heen. Gezinnen die, net als wij, al vanaf 2005 terugkomen naar dit gebied. Wiens namen inmiddels zo bekend zijn bij de eigenaren dat ze zonder te reserveren al verzekerd zijn van hun eigen vaste plek. Zo’n camping is het.

Expedities

Ook dit jaar bestaat onze vriendengroep uit mensen die ik kende van voorgaande jaren. De eerste week zit ik opgescheept met vier jongens. Mijn broer en drie regelrechte kopieën ervan. Stuk voor stuk niet helemaal honderd punten (oké, gelogen, ze zijn best leuk). Omdat we na een dag of twee al enigszins uitgekeken zijn op badmintonnen, ontstaat er een nieuwe bezigheid: expedities. Bijvoorbeeld Expeditie Gat, Expeditie Waterval en Expeditie Auto. Klinkt spannender dan het daadwerkelijk is, maar voor het beeld dat je nu van mijn vakantie hebt wel leuk om te benoemen.

Avondprogramma

Hoe leuk het overdag ook was: ik mis de avonden bij ons geïmproviseerde namaakkampvuur het meest. Als je zelf wel eens op een camping bent geweest, dan heb jij vast ook ervaring met jamsessies onder de sterrenhemel. Tot diep in de nacht met elkaar kletsen, terwijl een deel van de - ondertussen negenkoppige - groep al weg ligt te dommelen in hun slaapzakken. Kaartspellen spelen, ijsjes halen, weerwolven met het zoontje van de campingbaas, zingen, SOS-signalen achterhalen: je kunt het zo gek niet bedenken.

Afkickproces

Inmiddels is het alweer twee weken geleden dat we terugkeerden naar huis en zit ik in het jaarlijkse afkickproces. Dit bestaat uit vijftig minuten aan videomateriaal inkorten tot een aftermovie, nostalgische liedjes luisteren (The Dreamer - Anderson Paak <3) en de trein pakken naar Groningen om daar vervolgens een mini-vakantiereünie te houden. Veel meer dan dat kan ik niet doen. Behalve hopen dat het volgende zomer weer net zo leuk wordt als de afgelopen dertien jaar.

Sietje (16) is een ramp in het maken van keuzes en kan uren nadenken over een geschikte 'caption' bij haar Instagram-post. Ze is kind-aan-huis op de camping in Frankrijk en heeft haar mobiel standaard op 1% staan. Ze is daarnaast een fanatiek hockeyster en kijkt nú al uit naar het moment dat ze haar vwo-diploma binnen heeft en kan verhuizen naar Amsterdam.

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren