Blog

Cliché's in de Amerikaanse kantine

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Rosemarie Roos van der Tol
Rosemarie
van der Tol

Dat de schoolbel een verlossing is, weten we allemaal. Maar hier in Amerika, op het typische Murray High, is het meer een startsein. Ik wil namelijk koste wat het kost op tijd zijn voor de lunchervaring van mijn leven.

Elke twee weken blogde Rosemarie op Sevendays.nl over haar highschool-halfjaar in Salt Lake City. Al haar blogs kun je hier teruglezen.

Mijn dagelijks leven is ontzettend veranderd sinds ik mijn Nederlandse middelbare school omgeruild heb voor een rasechte high school. Ik heb mijn ijzeren ros verruild voor de auto van mijn zestienjarige gastzusje en terwijl ik mijn bagel naar binnen werk, toeteren we woedend naar schoolbussen die op onze parkeerplek staan. 

Sociale rangorde
Als ik de school binnenloop, hoor ik de jazzband oefenen en snel draai ik de juiste code in mijn locker om bij mijn boeken te komen. Net op tijd ren ik lokaal 307 binnen en neem ik plaats in mijn eenpersoons stoel/tafelcombinatie. Precies zoals in de films. Maar het allermooiste, meest fantastische moment van de dag moet nog komen. Het is tijd voor lunch.

Ik vlieg langs de drie verdiepingen die de school telt en eindig op de begane grond, waar de enorme kantine zich bevindt. Het is overweldigend: die typische ronde tafels met verschillende stereotypen jongeren eraan – die bestaan echt! 'Mijn' tafel, ofwel die van mijn vriendengroep, staat tussen die van de Asians, die mangastrips lezen en in een vreemde taal met elkaar communiceren, en die van de voetbalspelers. Soccer, welteverstaan. Geen American Football. Die gozers zitten dichtbij de cheerleaders, op een verhoging. De sociale ladder heeft hier letterlijk meerdere treden. 


'Two or three slices?'
Als ik mijn tas op de voor mij bestemde stoel heb geparkeerd, haast ik me om ook daadwerkelijk lunch te bemachtigen. Onderweg neem ik snel een slokje uit de waterkraantjes die overal te vinden zijn. Voor de lunch zijn er vier opties: nacho’s, sandwiches, pizza of een gerecht dat elke dag anders is. De rij voor het pizzakraampje is het kortst, dus daar sluit ik aan.

De lunch lady vraagt me positief of ik twee of drie pizzastukken wil. Uh, eentje is wel genoeg, dankjewel. Ik gooi een paar dollar op de balie en manoeuvreer me met mijn dienblad een weg terug naar de tafel.

De kantine is een chaos. Overal hangen spandoeken en inspirerende quotes, en je kunt aan alles zien dat de mensen trots zijn op hun school. De tafel met Mean Girls gun ik geen blik waardig als ik me lachend bij mijn vrienden aansluit. Tijd voor lunch. 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren