Blog

De emoji-movie is een spiegel voor onze ziel

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Lotte
Schuengel

Tegen beter weten in, ging ik een aantal dagen geleden naar de bioscoop om me te vergapen aan de emoji-film. Het was erger dan ik ooit had durven dromen. 

Nu ik eraan terugdenk, herinner ik me de film zoals ik me een voorbijkomende facebookvideo van anderhalve minuut herinner. Zó weinig viel er te beleven. Er waren momenten waarop mijn muil wagenwijd openviel. Bijvoorbeeld toen de personages in de film drie minuten lang Candy Crush gingen spelen. Candy Crush gameplay in een hollywoodfilm. ‘Dit is een film die bestaat’ bracht ik stamelend uit. ‘Ssst’, klonker achter ons. Daar zat een man in zijn eentje op rij 12. Zijn jas lag op rij 13.

Niet passen in de samenleving
Het verhaal begint met Gene, die niet in de maatschappij past, omdat hij meer dan één uitdrukking heeft op zijn smoel. Dat vormt nogal een probleem wanneer hij de emojiwereld in gevaar brengt door de verkeerde gezichtsuitrukking te maken in een tekstbericht aan een chick die gehosseld moet worden. Alle complicaties worden uiteindelijk opgelost met het versturen van een ‘superemoji’ die tot stand is gekomen door het feit dat Gene wordt geaccepteerd zoals hij is: een rijkelijke variëteit aan emoties, in plaats van de door de samenleving voorgeschreven monotone gezichtsuitrdukking. De ‘outcast’, die niet in de samenleving past, wordt uiteindelijk een verrijking van diezelfde samenleving, omdat hij deze redt van de ondergang. En uiteraard gaat dit alles gepaard met je dagelijkse dosis sluikreclame. Maar dan wel heel duidelijk op de voorgrond.

Levende en denkende pixels
Leve de wispelturigheid, leve de uitzondering, leve het temperament, de onvoorspelbaarheid en het randje van gevaar. De film, hoewel ongetwijfeld een product van zijn tijd, bevat geen enkele referentie naar de huidige werkelijkheid in al haar glorie. Het focust zich louter op de belevingswereld van een partij levende en denkende pixels. En toch kreeg ik een zekere president niet uit mijn hoofd.

Vierenveertig procent
De elite heeft zijn oordeel al lang en hard geveld op de dag dat de film uitkwam. Zeven procent op Rotten Tomatoes. Ondanks alle kritiek bracht de film in het openingsweekend genoeg op om zichzelf terug te verdienen. Hij werd wel degelijk bezocht. Er kwamen mensen op af die hoge verwachtingen hadden, die wel of niet teleurgesteld naar huis gingen. En er kwamen mensen met lage verwachtingen op af, opdat we onze handen konden warmen aan een wereld die brandt. Wat was de beoordeling van het publiek? Vierenveertig procent van hen vond de film goed. Weet je wie op een zeker punt ook een vierenveertig procent waardering kreeg?

Lotte is eerstejaars student Liberal Arts & Sciences. Ze maakt tekeningen, schrijft en speelt gitaar, maar eigenlijk zit ze voor het grootste deel van de tijd achter een computer haar beklag te doen. Lees meer blogs van haar of volg haar op Twitter: @LotteSchuengel.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren