Blog

De literatuur gaat ten onder aan zeventienjarigen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Lotte
Schuengel

Laten we eens stoppen met jongeren bewieroken die een boek hebben geschreven. Ze kunnen er niets van en zullen er later last van hebben.

Tot mijn grote ongenoegen zag ik laatst dat een jongen van zeventien de publiciteit heeft opgezocht omdat hij een ‘boek’ heeft geschreven. De titel is Kapotspelen en het gaat over drugs en jong zijn. ‘Lees je zelf wel eens?’ vroeg de interviewer. ‘Nee, ik kom nooit door boeken heen.’

Waarom zou je in hemelsnaam schrijven als je zelf geen plezier beleeft aan lezen? Dat is toch waar boeken voor zijn? Als klap op de vuurpijl adviseerde de beste jongen op Scholieren.com om zo weinig mogelijk boeken te lezen, omdat het goed is om niet – of zo min mogelijk - beïnvloed te worden.

Literatuurlijst

Onlangs had een vriendin op haar bureau haar leeslijstliteratuur uitgestald. Ik rommelde er wat doorheen, tot mijn oog plots bleef hangen op Achter de regenboog van de destijds zeventienjarige Solomonica de Winter. ‘Mag je dit lezen?’ vroeg ik verbaasd. Dat mocht dus. Hartstikke knap natuurlijk dat je al zo jong een boek weet te schrijven, ware het niet dat het helemaal geen goed boek is. En al helemaal niet voor de literatuurlijst. Het verkocht wel erg leuk.

Onschendbaar

Het nare aan kindschrijvers is dat het lijkt alsof hun leeftijd ze onschendbaar maakt. Ze zijn nog jong, moeten nog leren, dit helpt ze verder in hun toekomst, et cetera. Wat een onzin. Ik ken geen enkele goede schrijver die al op zijn zeventiende een boek publiceerde. Deze kinderen worden niet verder geholpen, ze krijgen gewoon een vrijkaartje om een slecht boek te schrijven om op korte termijn relevant te zijn. En dat moeten we dan knap vinden?

Poëtische baklava

Noem me ouderwets, maar ik zie graag dat mensen eerst veel lezen en leven voordat ze iets op papier zetten onder het mom van literatuur. Als iemand jong en onervaren is, kun je erop rekenen dat uit zijn pen niets dan pretentieuze ellende vloeit. Geloof me maar, ik ga naar een Liberal Arts College. Elke maand hebben we Poetry Night waar getergde jonge mensen hun poëtische baklava over het luisterend publiek storten. ‘I’m tangled up in your eyes/I feel my bloodstream shrivel to ashes/If only you could see me drown/My father is a fascist/You made me understand why hurricanes are named after people.’ De metaforen vliegen je om de oren.

Wat slecht

Je mag aannemen dat aan jongeren zelden een intellectuele of literaire autoriteit toe te schrijven valt. Als ik mijn blogs teruglees denk ik ook steeds ‘Jézus, wat slecht’. Het moet mensen zoals Solomonica en de schrijver van Kapotspelen worden bespaard om jaren later met afschuw terug te kijken op het gedrocht van een boek dat ze hebben geschreven. Dat wens je niemand toe.

 

Lotte is eerstejaars student Liberal Arts & Sciences. Ze maakt tekeningen, schrijft en speelt gitaar, maar eigenlijk zit ze voor het grootste deel van de tijd achter een computer haar beklag te doen. Lees meer blogs van haar of volg haar op Twitter: @LotteSchuengel.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren