To Do:
Schoolblog

De prestatiegeneratie: altijd maar door

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Merel Pechtold
Merel
Pechtold

Je bent op weg van school naar huis. Je haast je, want je hebt nog zoveel te doen: huiswerk maken voor morgen, leren voor het SE van donderdag, je schildpad voeren en je zusje overhoren.

En dan, als je hijgend en panisch je huis binnenvalt, met in je hoofd je agenda en alles alles ALLES wat je nog moet doen, wil je eigenlijk niets liever dan in je bed kruipen en daar voor een goeie 72 uur blijven liggen. 

Al die verplichtingen hijgen in je nek, want ook een vrijdagmiddag kan eigenlijk al niet meer relaxt worden doorgebracht. Laat staan de weekenden: op zaterdag moet je werken, sporten, huiswerk maken en dan weer naar je oppasadres. Zo blijft er veel tijd voor uitrusten over.

Nutteloos
Het ergste is: áls je dan besloten hebt het allemaal op te geven en je onder de lakens van Ontkenning te verstoppen, al is het maar om gewoon even lekker te liggen, want dat kan ook nooit meer, dan bekruipt je meteen dat misselijkmakende schuldgevoel dat je eigenlijk ontzettend nutteloos bent.

Klinkt bekend? Dit is zo'n beetje wat driekwart van de tieners wel eens meemaakt. Onder wie ook ik, dus.

Keuzes, keuzes, keuzes
Wij, de jongeren van nu, hebben verschrikkelijk veel mogelijkheden. We kunnen op voetbal, ballet, schaatsen en rugby, en als we yoga willen doen, kunnen we kiezen uit poweryoga, hatha-yoga, intuïtieve dans en Somatic Yoga Training. En ja, als je dan ook nog een beetje goed bent, kun je maar beter meteen aan wedstrijden meedoen, naar een hogere groep, en in plaats van twee keer voortaan drie keer per week trainen. Want: als je talent hebt, moet je dat benutten.

Als er zoveel keuzes zijn, is kiezen natuurlijk ontzettend lastig. En je wilt geen kansen laten liggen, dus zeg je maar op alles 'ja'. Weer een ervaring erbij! Schrijf dat maar mooi op je zorgvuldig aangelegde CV!

'Word vooral geen sukkel!'
Maar ja, je kunt niet álles, en dus moet er wel eens nee gezegd worden. Helemaal niet zo erg, naast het feit dat het vervelende gevoel je bekruipt dat je iets 'mist'. Dat deze ervaring misschien nét het verschil had kunnen maken tussen jou en je concurrent op dat sollicitatiegesprek over vijf jaar. Hij heeft het natuurlijk wél gedaan, wat ben je ook dom geweest, zo druk had je het toch helemaal niet?

Het is alsof de maatschappij je blij toeroept: 'Kijk, hier hebben wij allemaal naartoe gewerkt. Al deze mogelijkheden, VOOR JOU, dus benut ze en gebruik ze en doe wat met je leven en eindig niet depressief op de bank zonder diploma! Word vooral geen sukkel!'

Je wilt niet falen
Falen. Daar zit het hem in. Je wilt niet falen. Natuurlijk niet. Je wilt presteren, het altijd goed doen, voor iedereen, om maar te laten zien dat je het wél kunt, alles, dat je sportief en leuk en knap en verzorgd en creatief en intelligent bent, en dat je later een goedbetaalde baan en een mooi huis en een al even succesvolle partner krijgt, want JIJ KAN DAT!

Ik heb me de afgelopen tijd afgevraagd hoe belangrijk het allemaal is. Waarvoor je het eigenlijk doet. Waarom zijn we gebrand op presteren?

Waarom? 
Waarom leggen we de lat zo hoog, voor onszelf en voor elkaar? Een geüpdatete social-media-status, elke dag je haar stijlen, de beste cijfers op school, een gave huid, cum laude overgaan en een niet-zo-standaard-maar-wel-met-toekomstperspectief-studiekeuze. Maar is dat echt wat we willen? Ik vraag het me soms af.

Wil je meer blogs lezen van Merel (16)? Laatst schreef ze ook al Het Openbaar Vervoer En Ik: de soap en Schat, doe jij de kids even

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren