Blog

Een ode aan de oppervlakkigheid van Instagram

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Lotte
Schuengel

Omdat ik een naar mens ben, is het klagen over de Instagramactiviteiten van anderen één van mijn favoriete bezigheden. Maar hoe belachelijk het medium ook is, we hebben het op een bepaalde manier ook nodig.

Het is wat twijfelachtig wat mensen allemaal uitspoken op Instagram. Wanneer ik door mijn newsfeed scroll heb ik alleen maar last van iedereen. Iemand doopt haar paprika in mayonaise en noemt dat #thebeautyoffood, terwijl het overduidelijk een culinaire kernramp is. Een jongen maakt alleen maar foto’s van schaduw en stukken muur. En in haar zoektocht naar bevestiging poseert een kortharig meisje dagelijks in een opmerkelijk onthullend kledingstuk. Instagram is per definitie dan ook een schadelijk medium.

Je kunt je nu afvragen hoe ik dan mijn eigen aanwezigheid op dat platform rechtvaardig. Eigenlijk ben ik net zo erg als al deze mensen, zo niet erger. Toch maak ik mezelf graag wijs dat ik (een paar centimeter) boven die anderen sta. Dit omdat ik me volledig bewust ben van mijn eigen ’naarheid’. Een gezonde dosis zelfinzicht is dan ook de sleutel naar geluk, zeg ik altijd maar.

Jaloers

Verbazingwekkend is soms het zelfvertrouwen waarmee mensen zich de afgrond in profileren. Hoe kún je serieus een koffie-vetplant-boekstilleven fotograferen? Hoe kún je eindeloos foto’s maken van je veel te dure platenspeler waar je alleen maar rukmuziek op afspeelt? Hoe kún je jezelf in een spiegel fotograferen om je afschuwelijke garderobe te openbaren? Toch betrap ik mijzelf op jaloezie. Deze mensen hebben iets wat ik niet heb, een kwab in hun hersenen die de dingen continu relativeert. Had ik die ook maar, dan kon ik me losweken van het gevoel dat alles en iedereen de hele tijd alleen maar heel erg is.

Gedichten

Een vriendin wees mij onlangs op het Instagramaccount van een meisje dat met balpen in een schriftje gedichtjes schrijft waar een beperkte verscheidenheid aan woorden in voorkomt, zoals golven, eeuwigheid en lucht. Het was allemaal vrij hilarisch, en screenshots van slecht geformuleerde zinnen gingen al snel over en weer. Uit haar gedichten bleek dat dit meisje heel veel gevoelens had. ‘Mis mij maar niet’, ‘We zijn te weinig’, ‘De nacht lijkt oneindig’. Dezelfde clichés kwamen alsmaar terug. Ik werd er weemoedig van. Las dit meisje maar verder dan die grap van een dichtbundel van Tim Hofman, dan kon ze misschien haar poëtisch talent ontwikkelen in plaats van het zo oppervlakkig te laten.

Schijnwerkelijkheid

Ineens realiseerde ik me dat het niet allemaal alleen heel erg is. De dichteres, de paprika, de lelijke jurken: ceci n’est pas une pipe (dit is geen pijp)! Het probleem ligt niet bij hen, maar bij mijn veel te hoge verwachtingen. Het internet is slechts een oppervlakkige schijnwerkelijkheid, dus waarom zou je daar niet onuitstaanbaar oppervlakkig mogen zijn? Maak vooral foto’s van je jurk, je koffie, je dure platen en je vieze eten. Instagram is een vuilnisbak die we volstouwen met oppervlakkige rommel, opdat we onze menselijke diepgang kunnen bewaren voor het contact in de echte wereld.

Lotte is eerstejaars student Liberal Arts & Sciences. Ze maakt tekeningen, schrijft en speelt gitaar, maar eigenlijk zit ze voor het grootste deel van de tijd achter een computer haar beklag te doen. Lees meer blogs van haar of volg haar 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden