kapper ongemakkelijk
Blog

Herkenbaar: struggles bij de kapper

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lucas
Lucas
Versteeg

Tientallen struggles komen tijdens één bezoekje aan de kapper op mijn pad. Van het kappersvakjargon tot het spiegelstaren. En het begint allemaal op dat ene moment. Ik zet mijn voet over de drempel van de kapperszaak.

'Wie kan ik helpen?'
Er loopt nét voor me een oude vrouw de kapperszaak binnen, maar die maakt eerst even een praatje met de kapster achter de balie. Ik ga direct zitten in de ‘wachtruimte’ en de oude vrouw komt even later ook.

De kapster loopt naar ons toe: ‘Wie kan ik helpen?’ zegt ze. ‘Eh, ja, eh, technisch gezien zat ik hier eerder’, zeg ik. ‘Nee hoor jongeman, het gaat om de deur. Ik ging het eerst door de deur’, zegt de oude vrouw. Alle ogen in de kapperszaak zijn op ons gericht.

Opknippen, graderen en effileren
Uiteindelijk mag de oude vrouw eerst, maar ik word ook gauw opgehaald. ‘Hoe wil je je haar hebben?’ vraagt de kapster. Ik haal mijn schouders een beetje hulpeloos op. ‘Ja… Eh gewoon wat korter.’

De vaktermen rollen plotseling haar mond uit: ‘Zal ik je haar eerst volledig opknippen, graderen en daarna bovenop wat selectief effileren?’ Ik antwoord aarzelend: ‘Ehm, ja doe maar.’

Spiegelstaren
Ik word op een stoel geplaatst en zit zowat tegen de spiegel aan. Ik kijk naar mezelf door de spiegel, maar dat wordt een beetje awkward. Dus kijk ik maar naar wat de kapster doet en bespied ik wat er verder allemaal gaande is kapperszaak.

Op het moment dat ik iets interessants heb gespot (een beginnende ruzie ergens achterin) word ik afgeleid door de kapster.

Ongemakkelijk gesprek
‘En had je vanmiddag vrij?’ vraagt ze. ‘Ja, studiemiddag’, antwoord ik.  ‘Welke school doe je?’ vraagt ze. Ik antwoord weer en ze knikt. ‘Al enig idee wat je hierna gaat doen?’ Ik kijk in de spiegel hoe ze mijn haar aan het uitdunnen is. ‘Uh ja, iets met journalistiek denk ik.’ Ze antwoordt: ‘Leuk.’ En daarna is het weer stil. Naast me wordt uitgebreid gepraat over de huishoudbeurs en ik luister even mee.

Ten slotte pakt ze een kleine spiegel en houdt ze hem achter mijn hoofd. ‘En?’ Ik probeer een beetje enthousiast te knikken. ‘Wil je het nog korter of is het goed zo?’ vraagt ze. Ik schud glimlachend mijn hoofd: ‘Nee, het is goed zo.’

Blij dat het over is, loop ik de kapperszaak uit. Terugkomen voordat het écht nodig is? Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt.

Meer blogs lezen van Lucas (16)? Eerder schreef hij ook al Mijn schijtstrijd en Een broodje zand.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren