Blog

Ik wil geen consument zijn

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Lotte
Schuengel

Ten onder gaan we sowieso, maar laat het niet aan Hoog Catharijne zijn. 

In de economie leer je dat er twee groepen zijn: producenten en consumenten. Deze twee liggen ten grondslag aan alles waar onze wereld maar uit bestaat. De consument betaalt voor wat de producent maakt. Deze wisselwerking zorgt ervoor dat we kunnen eten, het gras kunnen maaien en kunnen slapen in een bed gemaakt door iemand anders.

Meer is beter

Maar bij die basis mogen we het niet laten. We moeten meer willen, want meer is beter. Immers, als men meer spullen aanschaft, dan verdienen meer mensen geld met het produceren van die spulletjes. Waardoor weer andere mensen kunnen werken aan hoesjes en andere aanvullingen voor diezelfde spulletjes. Wanneer er een stijgende lijn zit in de hoeveelheid spulletjes die geproduceerd en gekocht worden, dan pas spreken we van economische groei. Je weet wel, dat ene waar ze het op TV vaak over hebben.

De hel die Hoog Catharijne heet

Je zou denken: dat is goed, dan hebben mensen banen! En ja, dat is zeker waar. Maar het koortsachtig nastreven van constante economische groei vertaalt zich naar een landschap waarin de mens tot op het bot van zijn eerbied ontdaan wordt. Een mooi voorbeeld daarvan is Hoog Catharijne, beter bekend als ‘De Hel’. Dit winkelcentrum groeit als een etterend gezwel over de uitgang van Station Utrecht Centraal. De nietsvermoedende reiziger is hierdoor een halfuur onderdeel van een sjokkende mensenmassa met grote plastic tassen en verlepte mondhoeken. Pas als hij dit doorstaan heeft ziet hij God's daglicht weer. Met een beetje geluk, althans. Er bestaan legendes waarin sommige bezoekers al zeventien jaar op zoek zijn naar de uitgang. Hongerig en dorstig geven deze lieden zich uit noodzaak over aan het commerciële aanbod in de Utrechtse Hades. Ze doneren met hun pinpassen het bloed om dit vergalde lichaam in leven te houden.

Van Gogh op een tanktop

Niet alleen de mens, maar de gehele culturele wereldgeschiedenis is slachtoffer van de hang naar meer. De Venus op een koffiemok, de Arc de Triomphe aan een sleutelhanger, Van Gogh op een tanktop. De kunstenaar wordt in zijn poging tot het scheppen van schoonheid bestraft met bespottende replica’s. Gemaakt in China en op het vliegveld verkocht voor een paar muntjes uit de zweterige klauw van een toerist om een jaar later bij het grofvuil te worden aangetroffen.

Wat je nodig hebt

Ik voel me vervreemd en ben alerter dan ooit. Slechts zelden zet ik geld om in materiaal, maar dat is omdat ik in een bevoorrechte positie verkeer waarin ik niets nodig heb. Anders gezegd: voorlopig heb ik geen behoefte aan de uitbreiding van mijn bezit. En zouden we niet op dezelfde manier moeten proberen te kijken naar de economische groei? Als we allemaal minimalisten worden, hoe hard de reclames ook proberen de rust te verstoren, kan de verspillende productiekoorts misschien plaatsmaken voor iets nieuws. Leef bij de woorden van Pierre-Joseph Proudhon: een mens heeft recht op niet meer dan dat hij nodig heeft.

Lotte is eerstejaars student Liberal Arts & Sciences. Ze maakt tekeningen, schrijft en speelt gitaar, maar eigenlijk zit ze voor het grootste deel van de tijd achter een computer haar beklag te doen. Lees meer blogs van haar of volg haar op Twitter: @LotteSchuengel.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren