Rennen om m'n groene vriend te redden

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Puck
Breed

Half gapend en met gesloten ogen tast ik in het donker naar mijn telefoon. Nog voor ik zie hoe laat het is, klik ik op het groene icoontje op mijn startscherm: goedemorgen, WhatsApp! Het lijkt weer een mooie dag te worden, tot de paniek toeslaat.

Alle berichtjes die ik tijdens mijn nachtdutje heb binnengekregen - het zal je verbazen hoeveel dat er zijn - lees ik op mijn gemakje door.  Na een goed kwartier slinger ik mijn benen uit mijn bed en begin aan mijn ochtendroutine. Met mijn telefoon aan mijn hand geplakt borstel ik mijn haar, kleed ik me aan, pak ik mijn spullen, eet ik een broodje en poets ik mijn tanden.

Hippe touchscreenhandschoenen
Op de fiets in de kou kan ik met mijn hippe touchscreenhandschoenen mijn vrienden op de hoogte houden waar ik ben, en over het weer klagen met een vriendin uit het verre Limburg. Op school doe ik tijdens de les niks anders dan chatten met een goede vriend aan de andere kant van het klaslokaal. En wanneer het pauze wordt, luister ik niet naar mijn vriendinnen, maar stuur ik berichtjes naar een vriendin die ziek thuis zit. 

Zo gaan de schooluren snel voorbij en al snel mag ik aan mijn tocht naar huis beginnen. Als ik klaarsta om weg te gaan, geeft mijn telefoon een raar piepje. Niet het vertrouwde geluid van een berichtje, maar iets onbekends. Batterij bijna leeg (8%) verschijnt er op mijn scherm. Als versteend blijf ik staan. Wat moet ik nu? Mijn oplader ligt ongeveer 10 kilometer verderop. Dat wordt snel fietsen. 

Als een wielrenner
Hopeloos en tegen het huilen aan doe ik mijn hippe handschoenen aan en stap ik op de fiets. Als een echte wielrenner probeer ik op mijn snelst naar huis te fietsen. Ondertussen houd ik al mijn vrienden via Whatsapp op de hoogte van mijn leeglopende batterij. 

Mijn telefoon telt de procenten af en bij elke afname ga ik sneller fietsen. Voor ik het weet ben ik thuis en ren ik naar de deur. Op dat moment komt er een nieuwe melding binnen: Toestel zal over 30 seconden worden uitgeschakeld. In mijn hoofd tel ik de secondes af terwijl ik naar mijn oplader ren om mijn vriend te redden. 12, 11, 10... Met nog maar 9 seconden te gaan stop ik mijn oplader in mijn telefoon. Pfieuw, nog net op tijd: we zijn gered.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren