Blog

Stop met hopen op een winterwonderland

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sophia
van Lil

Verwonderd keek ik een paar ochtenden geleden uit het raam. Buiten was alles wit: op de bomen lag een klein laagje sneeuw, op de straattegels en de daken. Direct ontstond er een groot vreugdegevoel in mijn binnenste. Maar schijn bedroog. Eenmaal buiten, warm aangekleed en klaar voor een sneeuwballengevecht, werd me meteen duidelijk hoe weinig dit eigenlijk voorstelde.

Betreurd keek ik omlaag naar wat meer op een laagje hagelsteentjes leek dan op een zacht sneeuwbedje. Overal waar je een stap zette, smolt de ‘sneeuw’ direct. Aan de zijkant van de straat was de situatie nog erger geworden: hier was de 'sneeuw' veranderd in een bruine brij .

Prachtige sneeuwlandschappen

Teleurgesteld keerde ik terug naar binnen, proberend niet aan het sneeuwdebacle of aan mijn koude tenen te denken. Toen ving de presentatrice van het journaal plotseling mijn aandacht, toen ze aan de hand van ingezonden foto’s praatte over prachtige sneeuwlandschappen in het oosten van het land. Sneeuw in Nederland! Dat was precies wat ik na de mislukte sneeuwpretpoging daarnet niet voor mogelijk hield en mijn hoop begon te groeien.

Maar nee, in het westen bleven enkel wat natte vlokken naar beneden vallen. Vermomd als sneeuw was dit de sluwste en vervelendste regen denkbaar die je halverwege een fietstocht kan verrassen. Terwijl ik tegen de wind in fietste, kwamen ze mijn gezicht tegemoet, landden ze op mijn wangen of in mijn door de wind waterig geworden ogen. De hoop was me vergaan, de sneeuw bleef niet liggen.

Jammerend terugdenken

Met een steek van jaloezie dacht ik aan de prachtige plaatjes eerder op het nieuws. Vervolgens dacht ik jammerend terug aan vroeger, aan sleeën, warme chocolademelk en sneeuwpoppen. En plots snapte ik hoe alle Elfstedenfans zich moeten voelen, alleen ontbreekt er nu naast een dik pak ijs ook een pak sneeuw.

Dan valt er niets anders te doen dan het maar te accepteren en niet bij elke eerste sneeuwvlok al te hopen op een winterwonderland. Hoewel het me dit me keer nog moeilijk afging, lijkt het me een prima voornemen. Met wat minder verwachtingen zal wat komt je altijd verbazen. En die boodschap is bijna magischer dan en witte kerst.

Meer lezen van Sophia (16)? Eerder schreef ze ook al De blauwe vinkjes: door mij niet aangevinkt en Een verlichtend idee voor fietsverlichting.  

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden