Blog

Wormen onthoofden voor mijn liefste

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Lotte
Kok

Sinds kort heb ik een axolotl en dat is zowel het beste als het slechtste wat me ooit is overkomen. Een wat? Eh, ja: een axolotl, een Mexicaanse wandelvis, een salamander, een real-life Pokémon, het beste huisdier ooit. Google 'm anders even. Yes? Verliefd? Leuk zijn ze, hè?

Ik had gedacht dat het leven met zo'n kleine vriend alleen maar rozengeur en maneschijn zou zijn. Ik keek immers al filmpjes van andermans axolotls die op YouTube een beetje rondhingen in hun aquaria: zou het niet geweldig zijn om 24/7 zo naar mijn eigen axolotl te kunnen staren? Nou werd er op mijn verjaardag opeens zo'n beest in m'n leven gebombardeerd, en weet ik nu dat het antwoord daarop een 'ja' én een 'nee' is. 

Ja: de moedergevoelens
Zonder mij wacht m’n axolotl een langzame tragische hongerdood. Best wel sneu. Maar omdat ik dat niet doe en hartstikke goed voor hem zorg, hebben we al een goede band opgebouwd! Elke keer dat ik mijn kamer binnenloop, zwemt hij al naar het glas om even naar me te zwaaien, en ‘s avonds laat houden we vlak voor het slapengaan intense staarwedstrijden. Het maakt haast het voederdebacle (zie hieronder) weer goed. 

Nee: het voederdebacle
Een tijdje terug stond ik bij de dierenwinkel te kletsen over mijn baby, tot het gesprek kwam op voeding. 'Wat je het beste kunt doen,' zei de verkoper bloedserieus, 'is ze verse meelwormen voeren.' Met die mededeling zette hij een giga-bak krioelende, stinkende meelwormen op de toonbank, en schepte hij ze voor me in een plastic bak.

'Moet ik die dan zó geven?' vroeg ik. 'Nee nee: als je ze levend voert, kruipen ze zo weer z’n bekje uit. Je moet ze eerst onthoofden en dan pas voeren. Vier per dag.' Dus nu zit ik elke dag de kopjes van vier meelwormen af te hakken, wat best heel vies is (na onthoofding spuiten met veel bombarie de ingewanden alle kanten op) (sorry voor dit beeld). 


Ja: de openingszin
Ontmoet ik iemand voor het eerst en weet ik niet zo goed waar we over kunnen praten, dan is er één toverwoord: axolotl. Na een 'een wat?'- en 'Mexicaanse wandelvis, real-life Pokémon etc.'-begin, hebben we het over onze hechte band, de staarwedstrijden en de spuitende ingewanden. Werkt als een trein. 

Nee: de abnormale interesse
Weet iemand eenmaal dat ik een axolotl op m’n kamer heb, dan is het informeren naar mijn leven voorbij. In plaats van: 'Heee Lotte, alles kids?' hoor ik dus: 'Heee Lotte, hoe is het met je axodinges?'. Heel gezellig. 

Nu ik dit typ zit ik tegenover mijn aquarium, dus hoor op de achtergrond het rustieke geplons van mijn beestje. Zit jij te denken ook een axolotl te kopen, maar twijfel je door bovenstaande nee's? Ik zou zeggen: jawel. Toch doen.

Ik keek daarnet recht in de blauwe oogjes van mijn kind, en realiseerde me dat die meelwormen en verloren interesse in mij maar een stofje zijn in het universum van de jarenlange liefde die een axolotl je geeft. En geloof me: als je die vreselijk zoetsappige zin hebt overleefd, kan je die meelwormen ook wel aan. 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren