‘Mijn Mars-imitatie-missie was geweldig!’

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Cora
van der Weij

Naar Mars. Dat is het doel van NASA. Een echte reis naar de rode planeet is nog toekomstmuziek. Maar de ruimtevaartorganisatie is al druk bezig met de voorbereidingen. Onder andere door hier op aarde elk jaar nep-missies naar Mars te organiseren. Zes wetenschappers uit zes verschillende landen worden maandenlang opgesloten in een kleine koepel op Hawaï, The Dome. Hoe dat is? Daar kan de Canadees Ross Lockwood (29) over meepraten. ‘Je leert hoe je om moet gaan met hoge druk.’

Lockwood, doctor in de natuurkunde aan de University of Alberta, deed de Mars-missie op Hawaï in 2014. ‘Dat was de tweede missie die ruimtevaartorganisatie NASA organiseerde. De selectie is streng. Echt naar Mars gaan we natuurlijk voorlopig nog niet. Maar NASA wil met deze namaak-missies gegevens verzamelen over langdurige ruimtereizen. Astronauten kunnen dan onder hoge druk komen te staan. Door zo’n lange ruimtemissie na te doen kun je veel leren over hoe je daarmee om moet gaan.'

Dome by night

'Tijdens de nep-missie word je de hele tijd in de gaten gehouden. Er zijn overal camera’s, als bij Big Brother. En je hebt een tracker die al je bewegingen monitort. Daarom krijgt je een hele serie vraaggesprekken waarop je helemaal wordt doorgezaagd. Je moet een stevige persoonlijkheid hebben, niet snel van je stuk gebracht worden en een flinke set vaardigheden hebben. Dat ik natuurkundige ben en ervaring heb met diepzeeduiken heeft zeker geholpen. Uiteindelijk werd ik uit een groep van zeshonderd kandidaten geselecteerd. Dan kreeg ik een week training. En in maart vorig jaar was het zover. Ik ging naar Hawaï, eh, "Mars"!'


Astronautenprutjes
Vier maanden lang zat de zeskoppige HI-SEAS 2-crew compleet geïsoleerd op ruim twee kilometer hoogte op de flank van de Mauna Loa, een diep slapende vulkaan. Lockwood: ‘Door de kale lavavelden van het vulkaanlandschap lijkt het er echt op een planeet. Het onderkomen, de Dome, is eigenlijk best groot. Op foto’s lijkt hij klein maar in de koepel is genoeg ruimte om met z’n zessen te kunnen leven. Het voelt alsof je in een reuzenvoetbal woont. Als het heel hard waait bewegen de wanden, als bij een tent.'
Slaaphut in de Dome

'Iedereen heeft z’n eigen slaaphut. Er is een keukentje, een werkruimte, plek om te sporten. En een douche. Je mag maar zes minuten douchen. Per week. Energie wek je op met zonnecellen. Er worden plantjes en groenten gekweekt. Het meest aten we astronautenvoer, gevriesdroogde maaltijden. Best te doen. Maar uiteindelijk komen die prutjes wel je neus uit.’


Canada-dag
‘Iedereen heeft vaste taken. Als echte acteurs vervul je je rol. Ik was de technische man. Dan onderhoud je het communicatienetwerk, de energiesystemen, de watervoorziening… Af en toe ga je naar buiten om wetenschappelijke testjes te doen, de omgeving in kaart te brengen of om iets te repareren. Tijdens zo’n ‘ruimtewandeling’ moet je je astronautenpak aan. Contact houden met het thuisfront gaat via de mail. Dat is soms wel moeilijk. Dat je hoogte- en dieptepunten van familie van een afstand moet meemaken.'
Activiteitenschema

'Om verveling en spanningen tegen te gaan kun je een activiteitenschema opstellen. Wij gingen bijvoorbeeld ombeurten een fun-activity organiseren. Ik deed natuurlijk een Canada-dag. We aten pannenkoeken voor het ontbijt en als diner poutine, patat met jus en kaas. Hmmm. En verder deden we de hele dag alleen maar Canadese dingen. Voor mij was dat de allerleukste dag in de Dome. Ik had deze missie voor geen goud willen missen. Ik heb veel geleerd en een fantastische tijd gehad. En ik weet nu zeker dat ik ooit nog een keertje een echte ruimtereis wil maken.’

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren