Hoe is 't nu met... vredesprijswinnaar Keita (17)?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Cora
van der Weij

Abraham Keita (17), die graag Keita genoemd wil worden, groeide op in de grootse sloppenwijk van Liberia. Hij doet alles wat hij kan om het geweld in zijn land tegen kinderen te verminderen. Vorige maand kreeg hij er de Internationale Kindervredesprijs 2015 voor. Hoe gaat 't nu met hem?

'Dat is toevallig! Ik ben nu in Nederland!’, vertelt hij als we bellen. ‘Op bezoek bij Defence for Children. We gaan in Amsterdam en Leiden praten met andere jongeren uit conflictgebieden over wat we kunnen veranderen. En misschien ga ik nog even stroopwafels kopen. Die vind ik zooooo lekker!

Dakloze kinderen
Wat er gebeurde toen ik vorige maand met mijn prijs thuis kwam? Er stonden een heleboel mensen me op te wachten op het vliegveld. Ze zeiden: "Jij bent onze hoop voor de toekomst. Je zorgt voor positieve aandacht voor Liberia." Daar werd ik wel even stil van. Als ik weer thuis kom heb ik het druk. Ik ben bezig om een groot nieuwjaarsfeest te regelen voor driehonderd dakloze kinderen in Monrovia. Met cadeaus voor iedereen.'

Eerder dit jaar spraken we vredesprijswinnaar Keita uitgebreid over zijn leven. Dat interview lees je hieronder:

‘Ik sprong een heleboel gaten in de lucht toen ik hoorde dat ik gewonnen had. Ik kon het gewoon niet geloven. Er zijn zóveel jonge mensen die goede dingen doen op de wereld. Waarom ik? Maar ik ben er enorm blij mee.’ Een grote grijns verschijnt op het gezicht van Abraham Keita, die graag Keita (spreek uit Kieta) genoemd wil worden. We spreken hem in de deftige Haagse Ridderzaal, voor de feestelijke uitreiking. Hij kijkt weer ernstig als hij terug denkt aan die bewuste dag acht jaar geleden. De dag waarop hij een vastberaden besluit nam.

‘In 2007 werd een meisje uit de buurt dood gevonden. Ze was vermoord. Door haar pleegouders. Angel, heette ze. Ze was dertien jaar. Later bleek dat ze ook was misbruikt. Ik besefte dat ik Angel had kunnen zijn. Of mijn broers en zussen. Zulk geweld tegen kinderen is bij ons aan de orde van de dag. Veel volwassenen slaan je. Ook ouders. Vooral meisjes hebben het zwaar in Liberia. Verkrachting is de meest voorkomende misdaad in mijn land. Veel jonge meisjes krijgen daarmee te maken. Zoveel dat het bijna normaal lijkt. Maar het ís natuurlijk niet normaal.'

Kakkerlakken als huisdier
‘In mijn sloppenwijk wonen veel mensen die veertien jaar geleden in de burgeroorlog hebben gevochten. Zij zijn nu vaak drugsdealer en ze zijn heel agressief. Opgroeien in West Point is als opgroeien in een groot vuur. Er hoeft maar iets te gebeuren of de boel ontploft. In West Point word je geboren zonder mogelijkheden. Zonder kansen. De straten liggen vol afval en poep en plas. Muggen en kakkerlakken zijn je huisdieren.’

Zijn ogen verraden zijn woede. Maar zijn stem is rustig als Keita verder gaat: ‘En wat het nog erger maakt: de daders blijven vaak ongestraft. Er is wel politie, maar die zijn met veel te weinig. Ook de pleegouders van Angel gingen vrijuit. Het gevolg van omkoping en politieke spelletjes. Na de moord op het meisje besefte ik dat dat er iets heel erg mis is in Liberia. Het lijkt wel of armen helemaal geen rechten hebben. En arme kinderen al helemaal niet. Ik liep mee met een mars om aandacht te vragen voor Angel. En op dat moment besloot ik dat ik mijn uiterste best zou doen om op te komen voor de jongeren in mijn land.’ En dat deed-ie.

Aanmoediging
Sinds zijn negende zit Keita in het Liberiaanse Kinderparlement, dat bestaat uit dertig kinderen. Zij kregen het voor elkaar dat Liberia in 2012 als een van de eerste landen van Afrika een wet aannam die kinderen moet beschermen. Verder leidt Keita een antiverkrachtingscampagne en strijdt hij voor gratis onderwijs voor arme kinderen. Onvermoeibaar organiseert hij vreedzame marsen om aandacht te vragen voor het voortdurende geweld tegen kinderen. Onophoudelijk pleit hij ervoor dat de daders moeten worden opgespoord en gestraft. En de slachtoffers moeten worden geholpen. 

Onverschrokken stapt hij op politici af om ze erop te wijzen dat ze dingen echt moeten veranderen. Dik verdiend dus, die Kindervredesprijs. ‘De daden van deze bijzondere jongen overstijgen de landsgrenzen van Liberia. Keita is een internationaal voorbeeld. Hij laat zien dat geweld tegen kinderen niet onbestraft mag blijven’, aldus de jury.

Breed lachend en onder luid applaus stak Keita zijn prijs maandagmiddag in de lucht. 'Ik zie dit als een aanmoediging om door te gaan’, zei hij. Want, zo zei hij voor de uitreiking, er moet nog veel gebeuren. ‘Maar ooit zal er een dag komen dat het goed gaat met de kinderen in Liberia.’ Aan Keita zal het niet liggen.

Zo vlak voor het einde van 2015 blikt 7Days terug met jongeren die afgelopen jaar in het nieuws waren. Hoe gaat het nu met ze? De hele reeks met terugblikinterviews vind je hier.

Meer over de Internationale Kindervredesprijs en alle vorige winnaars lees je hier.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren