Malala houdt vlammende toespraak

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Cora
van der Weij

Malala Yousafzai (16) was afgelopen vrijdag in ons land. Het Pakistaanse meisje kreeg in de Ridderzaal in Den Haag de negende Internationale Kindervredesprijs uitgereikt. Ze is er heel blij mee. Maar uit haar krachtige speech bleek dat ze ook woedend is.

De zon schijnt door de ramen van de overvolle Ridderzaal en geeft de dag een extra feestelijke sfeer. Fotografen stellen hun indrukwekkend grote telelenzen scherp op het podium. Opeens zwaait achterin een deur open en daar komt ze. Malala. Het meisje dat op elfjarige leeftijd zo moedig was een online dagboek bij te houden voor de BBC, over haar leven in de Pakistaanse Swat-vallei. Ze was zo dapper om kritiek te leveren op de Taliban die het meisjes moeilijk maken om naar school te gaan. Vorig jaar werd ze neergeschoten door Talibanstrijders. Ze herstelde wonderbaarlijk in een Brits ziekenhuis. En nu strijdt ze alleen nog maar harder tegen onrecht.

Superheld
Een staande ovatie barst los terwijl Malala, haar twee broertjes en haar vader en moeder naar voren lopen en gaan zitten. De plechtigheid begint. Chaeli Mycroft (18), winnares van 2011, is voor Malala uit Zuid-Afrika gekomen. ‘Een activist zijn is niet altijd makkelijk’, zegt ze. ‘Maar je moet je recht opeisen. Welkom bij de familie van prijswinnaars Malala.’ De twee meisjes lachen naar elkaar. Groot applaus. Daar komt Mark Rutte via een zijdeur binnen sneaken. Nou ja… Iedereen ziet het gebeuren en de zaal gniffelt.

De premier loopt op de familie Yousafzai af, vouwt zijn lange lichaam naar beneden en geeft iedereen een hand. ‘Lieve Malala’, zegt hij. ‘Ik las over Burka Avenger. Een Pakistaanse serie over een superheldin die in een boerka vecht voor het recht op onderwijs voor meisjes. Haar wapens zijn pennen en boeken. Maar de echte superheld zit nu hier. Uit die vreselijke aanslag is iets goeds gekomen. Het Malala-effect. In Pakistan gaan nu meer meisjes naar school doordat hun moeders geïnspireerd zijn geraakt door jou.’

Samenwerken
Het is tijd voor de prijsuitreiking. Malala houdt het beeld van een kind dat de aardbol in beweging zet boven haar hoofd. De zaal juicht. Malala buigt zich naar de microfoon. Het wordt muisstil.

‘Deze prijs betekent veel voor mij’, zegt ze met een heldere stem. ‘Ik neem hem aan in naam van alle kinderen over de hele wereld die proberen om naar school te gaan. Hun moed geeft mij moed. Niets is belangrijker voor mij dan het recht van kinderen op onderwijs.’ Malala veegt druppels zweet van haar voorhoofd. ‘Iedere dag lijden er meisjes onder vooroordelen. En onder terreur, zoals de Taliban doen in Pakistan. Ze maken scholen stuk. Ze gebruiken geweld. Ik was één van hun slachtoffers. Er zijn vele anderen. Vele anderen. En waarom helemaal? Omdat ze naar school willen? Alleen om het onschuldige feit dat ze willen leren?'

'Hier in Nederland, in de rest van Europa en in Amerika wordt onderwijs voor lief genomen. Maar in derde wereldlanden wordt kinderen dit recht ontzegd.’ Haar bruine ogen geven vuur. ‘Ik wil wonen in een wereld waar ie-der-een naar school kan. Dat is een enorme uitdaging. Daarvoor zullen we moeten samenwerken. Allemaal. Anders werkt het niet. Ik zal daar altijd voor blijven strijden.’ Het publiek staat op, klapt en joelt. Malala lacht van oor tot oor. De honderdduizend euro die bij de prijs horen, gaat KidsRights besteden aan meisjesonderwijs in Pakistan. Precies zoals Malala wil.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren