Recensie Maze Runner: The Death Cure
Film

Recensie: Maze Runner mondt uit in pure horror

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Menno
Woudt

Maze Runner: The Death Cure

3.5
Regie:
Wes Ball
Met:
Dylan O'Brien, Thomas Sangster, Kaya Scodelario
Kijkwijzer:
16+

Na het geslaagde eerste, en wat teleurstellende tweede deel, komt nu eindelijk een einde aan de dwalingen van Thomas en zijn vrienden. Met Maze Runner: The Death Cure krijgt de trilogie een onverwacht explosief einde.

Een complete chaos. Daarin werden Thomas, Newt, Fry en de andere Gladers achtergelaten op het einde van Maze Runner: The Scorch Trial. In het eerste deel waren ze al ontsnapt uit de Maze, maar de Scorch - de wereld erbuiten - bleek minstens zo gevaarlijk. Nog altijd worden ze achternagezeten door WCKD. Die organisatie wil hen als proefpersonen gevangen houden, omdat zij immuun blijken te zijn voor het flare-virus dat bijna de hele mensheid heeft vernietigd. Thomas en zijn vrienden wisten te ontsnappen, op twee na: Minho werd gevangen en afgevoerd, Teresa bleek tóch niet zo’n goede vriendin en stapte over naar WCKD.

Dodelijkste doolhof

Dat regisseur Wes Ball in de finale vol inzet op actie blijkt al in de eerste minuut. Achteraf wordt duidelijk dat de poging om Minho te bevrijden uit een rijdende trein slechts kinderspel is. Het grote gevaar schuilt in de Laatste Stad, waar WCKD haar kantoren heeft. Dat is het meest lastige en dodelijke doolhof van allemaal. Om er te komen moeten ze Thomas en zijn vrienden zich eerst een weg banen door de zombies die besmet zijn met het virus. Het echte grote gevaar schuilt in de stad: binnen de veilige muren blijkt het tóch niet zo veilig.

Recensie Maze Runner: The Death Cure

Schepje erbovenop

Het is geen onbekend verschijnsel dat er in het laatste deel van een filmreeks nog een schepje bovenop wordt gedaan: de finales van Harry Potter en The Hunger Games waren ook al een stuk duisterder ten opzichte van de eerste, bijna lieflijke delen. Bij de Maze Runner is het geen schepje, maar een stortvloed aan brute, meedogenloze actie. De schroom die de Gladers ooit hadden om wapens te gebruiken is volledig verdwenen. Het predicaat ‘16+’ is er niet voor de sier: om WCKD definitief te verslaan is plots álles geoorloofd. Zombies worden geplet, opstandelingen worden neergeschoten, bewakers opgeblazen en slechteriken opgegeten. Het is veel. Héél veel. Té veel. Dat hoofdrolspeler Dylan O'Brien slechts één keer gewond is geraakt op de set is een wonder te noemen.

Meer dan lompe actie

De explosieve hoeveelheid actie zorgt ervoor dat voor het verhaal weinig ruimte overblijft. Toch worden de vragen die de eerste twee delen opriepen voor een groot deel beantwoord, al blijven er genoeg losse eindjes over. Het is knap, en ook wel opmerkelijk te noemen, dat Maze Runner: The Death Cure niet blijft steken in enkel lompe actie. Tussen de schietpartijen door zorgen de karakters voor oprechte emotie, waaruit blijkt dat vriendschap uiteindelijk het allerbelangrijkste is. Dat de climax (of zeg maar gerust: een kogelregen aan climaxen) te lang duurt, daar moet je tegen kunnen. Maar een afscheid met een knal, dat heeft deze trilogie zeker.

Maze Runner: The Death Cure | Official Trailer [HD] | 20th Century FOX

Vond je dit interessant? Lees dan ook eens andere recensies.

Altijd op de hoogte blijven van nieuws dat voor jongeren interessant is? Volg ons via WhatsApp, Snapchat, Facebook of Instagram. Of neem een proefabonnement op de krant!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten