Filmrecensie: Ender's Game

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Jongeren die een strijd op leven en dood uitvechten, hechte familiebanden en vriendschappen die het verschil maken. De vergelijking met The Hunger Games is snel gemaakt. Maar waar die film eigenlijk in elk opzicht goed gelukt is, is Ender’s Game soms onnodig zwaar.

Cijfer: 7

Plus:
special effects

Min:
trage, zware stijl

Ender’s Game is een verfilming van het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Orson Scott Card. Het gaat over een geniale jongen die de aarde moet beschermen tegen een aanval van buitenaardse indringers. Het vrij klassieke sciencefictionverhaal speelt zich af in de toekomst, vijftig jaar na een verwoestende aanval door Formics, een soort insectachtige buitenaardse wezens. Miljoenen mensen verloren daarbij het leven. De heldhaftige piloot Mazer Rackham (Ben Kingsley) wist zichzelf nog net op tijd op te offeren en het moederschip van de aliens te vernietigen. Hij is dan ook de grote held van iedereen op aarde.

Zwevend braaksel
Omdat niemand zeker weet of de Formics niet nóg een keer zullen aanvallen, wordt er in een geheim ruimtestation een elite-leger van jongeren klaargestoomd. De film volgt ze tijdens hun opleiding vanaf de dag dat ze kotsend en wel met een raket naar het opleidingsruimteschip geschoten worden. Waarschuwing: het zwevende braaksel blijft nog lang in je hoofd zitten. De uitverkoren jongeren volgen een strenge drilopleiding op een soort Hogwarts in de ruimte. Net als op de kostschool van Harry Potter zijn de studenten ook hier verdeeld over disputen die onderling ruziën en strijd leveren. De jonge Ender Wiggin (gespeeld door Asa Butterfield die je misschien kent uit Hugo) valt al snel op door zijn scherpe tactische inzicht. Hij wordt door kolonel Hyrum Graff (Harrison Ford) uitverkoren om opgeleid te worden als de nieuwe aanvoerder van het aardse leger.

Serieuze stijl
Butterfield speelt niet storend slecht, maar hij spat nou ook weer niet echt van het scherm. Dat juist hij degene is die opgeleid wordt om de grote natuurlijke leider te worden, is daarom niet heel geloofwaardig. Regisseur Gavin Hood heeft bovendien voor een wel erg serieuze stijl gekozen voor zijn verfilming. Voor grapjes of andere lichtvoetige verwijzingen is geen plek. Voor veel ernstige lange dialogen des te meer. Dat maakt de film trager en zwaarder dan nodig was geweest. Gelukkig wordt dat weer een beetje goedgemaakt door de special effects en de actiescènes. Die zijn wel weer duizelingwekkend spannend. Net als de slotscène waarin, zoals het hoort in een klassiek sciencefictionverhaal, alles toch nét weer anders blijkt te zitten dan je dacht.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren