Filmrecensie: Het Regent Gehaktballen 2

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Het vervolg – Het Regent Gehaktballen (2010) was één van de grappigste en best gemaakte animatiefilms van de afgelopen jaren. De film was bovendien een kaskraker, dus geen wonder dat er een vervolg moest komen. De sequel die vanaf deze week in de bioscoop te zien is, is helaas bij lange na niet zo leuk als het
origineel.

Cijfer: 6

Even terug naar het verhaal in het eerste deel: Flint ontwierp daarin een machine waarmee hij het eten kon laten regenen. De stad waar hij woonde, veranderde eerst in Luilekkerland maar de machine sloeg op hol. Het eten werd steeds groter en uiteindelijk werd de stad bedolven onder de mega-pannenkoeken en super-cheeseburgers. De film eindigt als Flint de boel nog net op tijd weet te redden.

Sushi-schapen

De tweede film gaat verder waar het eerste verhaal stopte. Flint gaat werken voor het uitvindingenbedrijf van zijn grote idool Chester. De beste uitvinders van de wereld werken hier aan technologieën die het leven makkelijker moeten maken. Terwijl Flint de ene na de andere briljante uitvinding doet, loopt het in zijn geboortestad behoorlijk uit de hand. De bevolking is geëvacueerd omdat de boel schoongemaakt moet worden. Maar bij die opruimactie blijkt dat de machine van Flint helemaal niet gestopt is. In plaats van eten, spuwt zijn uitvinding nu allerlei vreemde mutaties van dieren en eten uit. De stad is bevolkt door pratende aardbeien, sushi-schapen en amango’s. Al die bizarre voedselmonsters zijn een grappig gegeven maar dat is dan ook eigenlijk het enige wat echt leuk is aan deze film.

Druk en overdreven

Dat het verhaal nogal simpel en voorspelbaaris, is op zich geen ramp. Ook om de mierzoete moraal die er wel erg dik bovenop ligt (vrienden zijn het allerbelangrijkst en fastfood is slecht) kun je je schouders nog ophalen. Maar dat werkelijk álles aan deze lm hyper, druk en overdreven is, werkt behoorlijk op je zenuwen. De animaties zijn zo felgekleurd dat ze soms pijn aan je ogen doen. De 3D-effecten zijn zo overdreven dat je er misselijk van wordt en de stemmen schreeuwen zo hard dat je het liefst je handen voor je oren houdt. Om in de stijl van de film te blijven: het eerste deel van Het Regent Gehaktballen was een soort sterrendiner dat je in elk opzicht deed watertanden. Deze nieuwe film is niet veel meer dan een verzameling opgebakken kliekjes. Niet echt smerig, maar smullen is anders.

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren