Filmrecensie: Tracks

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Eigenlijk is Tracks een langgerekte Ik Vertrek op z’n Australisch. De film vertelt het waargebeurde verhaal van Robyn Davidson (Mia Wasikowska) die in de jaren zeventig van de vorige eeuw met vier kamelen en haar trouwe hond Diggity een tocht van ruim drieduizend kilometer door de Australische woestijn maakt.

Vooraf verklaart iedereen haar voor gek en zelf weet ze eigenlijk ook niet zo goed waar ze aan begint. Om het geld voor haar reis bij elkaar te krijgen, verkoopt ze haar verhaal aan de Amerikaanse editie van National Geographic. Dat blad laat om de paar weken een fotograaf invliegen om haar bijzondere reis vast te leggen. Met hem krijgt ze langzaam een band.

Natuurlijk is Davidsons barre tocht eigenlijk een zoektocht naar zichzelf. En wat ze vindt, is niet altijd prettig. Nare jeugdherinneringen komen boven en worden versterkt door gebeurtenissen onderweg. Als je een zwakke plek hebt voor zielige dieren, kun je naar deze film beter tissues meenemen.

De natuurbeelden van het uitgestrekte, lege Australië zijn prachtig. Al is het grappig dat juist die leegte soms heel relatief blijkt. Robyn groeit door haar reis uit tot een beroemdheid en van heinde en verre komen er jeeps met nieuwsgierige toeristen langsrijden om haar te bekijken. Soms wordt ze zelfs middenin de nacht op haar kampeerplek in de middle of nowhere gewekt door flitsende camera’s. De problemen die Robyn onderweg tegenkomt zijn misschien iets anders dan in een doorsneeaflevering van Ik vertrek maar de conclusie is uiteindelijk hetzelfde. Waar je ook naartoe verhuist of hoe ver je ook reist, er is één reisgenoot waar je nooit omheen kunt. Je kunt jezelf nou eenmaal niet thuislaten.


Cijfer:
8

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren