Filmrecensie: Winter's Tale

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Govrien Oldenburger
Govrien
Oldenburger

Wat als we allemaal deel zijn van een groter geheel? Met die woorden begint het sprookje van Winter’s Tale. De boodschapper? Een voice-over. Helaas zet de film je niet zozeer aan het denken, als wel aan het rollen.Met je ogen dan.

‘Magie is overal’, aldus de voice-over. ‘En wat als ons leven niet gebonden is aan tijd en plaats?’ De vragen zijn waarschijnlijk bedoeld om het verhaal te voorzien van een diepere laag. Wat volgt zijn vooral clichés. Winter’s Tale gaat over de Ierse inbreker Peter Lake (Colin Farrell), met zijn droopy oogopslag het prototype ‘inbreker met gouden hart’. Hij wordt achternagezeten door boze mannen, onder leiding van Pearly Soames (Russell Crowe). Voor wie het nog níet doorheeft: Pearly heeft een groot litteken op zijn wang en gaat gekleed in het zwart: slecht nieuws dus! Net wanneer Peter gepakt dreigt te worden, verschijnt er een wit paard. Dat brengt hem naar het huis van een rijke familie, waar hij inbreekt.

Hij wordt betrapt door Beverly, de dochter des huizes. De twee worden verliefd, maar Beverly is ernstig ziek. Intussen zit Pearly Soames, die een demon blijkt te zijn, Peter en Beverly op de hielen. Beverly sterft uiteindelijk in Peters armen. En dan is het ineens 2014 en wandelt Peter door New York. Hij heeft geen idee wie hij is maar ontmoet Virginia Gamely (Jennifer Connely) en haar doodzieke dochter. Ineens weet Peter waarom hij nog op aarde is. Hij is voorbestemd het meisje te redden. Toegegeven, het verhaal is best vermakelijk (al dekt het woord potsierlijk de lading beter). En hadden de clichés zich beperkt tot de opzichtige goed-kwaadcodes, dan waren ze nog te verkroppen geweest.

Toch is het kijken naar Winter’s Tale vooral een twee uur lang durende frustratie. Omdat er geen mogelijkheid bestaat om de voice-over op stil te zetten. 

Cijfer: 5

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren