Pijnstillers

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Een moeder met kanker, een vader die spoorloos is en twee meisjes die allebei heel erg leuk zijn. Genoeg verhaallijnen voor een film vol hoogoplopende emoties. Daarin doet Pijnstillers niet onder voor de vorige verfilmingen van boeken van Carry Slee.

Pijnstillers is het zevende boek van Carry Slee dat verfilmd is. Stuk voor stuk waren die producties heel succesvol. De vorige, Spijt!, trok ruim vierhonderdduizend bezoekers.

Door dochter van Dave 

 

In tegenstelling tot de andere Slee-films is deze niet gemaakt door regisseur Dave Schram maar door zijn 25-jarige dochter Tessa. Zij heeft duidelijk goed naar haar vader gekeken want qua stijl is de film niet opzienbarend anders dan zijn voorgangers. Het is een echt familieproject want Tessa’s moeder Maria Peters schreef het scenario. In Pijnstillers lopen, net als in de andere romans van Carry Slee, meerdere verhaallijnen door elkaar.

Wie meer van haar boeken heeft gelezen - of de verfilmingen heeft gezien - herkent de formule inmiddels wel. Er zijn persoonlijke problemen, er speelt een maatschappelijke kwestie en er is gedoe met vriendschap en verliefdheid. In Pijnstillers heeft Casper (een uitstekende rol van Gijs Blom) het moeilijk want zijn moeder heeft kanker en hij is bezig met een zoektocht naar zijn vader die hij nooit gekend heeft.

 

Over de top 
Intussen helpt hij Sophie op wie hij stiekem verliefd is. Zij heeft een oogje op een Marokkaanse jongen, maar haar vader zit barstensvol vooroordelen en heeft een hekel aan buitenlanders. En dan ontmoet hij bij het jeugdorkest ook nog Anouk, een meisje dat nóg leuker blijkt. De uitkomst van de verhaallijntjes lijkt voorspelbaar, maar uiteraard loopt alles toch nét weer even anders.

Het verhaal van Pijnstillers is best heftig. Toch is de film absoluut niet te zielig of te zwaar. De vader van Casper citeert de beroemde fotograaf Robert Capa wiens stelregel was: ‘Als je foto’s niet goed genoeg zijn, dan sta je niet dichtbij genoeg.’ Diezelfde regel gaat misschien juist wel omgekeerd op voor speelfilms. De emoties liggen er in Pijnstillers vaak zó dik bovenop dat sommige scènes er bijna lachwekkend van worden. Overdaad schaadt, als het om drama gaat. Ook wel weer prettig want de ontwikkelingen in de film zijn zo pittig dat het risico op stiekeme tranen in de bioscoop anders wel erg groot was geweest.

Cijfer: 7,5
Plus: Genoeg verhaallijnen
Min: Emoties worden soms wel erg dik aangezet

Pijnstillers
Regie: Tessa Schram
Met: Gijs Blom, Brigit Schuurman en Susan Radder


(27 september 2014)

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren