Recensie: April is de Wreedste Maand

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemarie
Terhell

Na Soldaten huilen niet was Rindert Kromhout nog niet klaar met de Bloomsbury Groep: een Britse club excentrieke schrijvers en kunstenaars. Hij schreef een tweede boek waarin Angelica, de dochter van Vanessa Bell, vertelt over haar jeugd en over de ingewikkelde relatie tussen haar moeder en haar tante Virginia.

Cijfer: 8,5
Plus: sfeervol verhaal over een bijzondere kunstenaarsgroep
Min: het perspectief is een beetje verwarrend

Ze noemden zich familie, maar het was een wonderlijk bijeengeraapt zootje, daar in Charleston, het buitenhuis van de schilderes Vanessa Bell. Julian, Quentin en Angelica woonden er met hun moeder, haar schildersvriend Duncan, zijn steeds wisselende vrienden en een huishoudster. Af en toe kwam hun vader Clive uit Londen logeren en dan nam hij zijn vriendin-van-dat-moment mee. Vlakbij lag Monk’s House, het huis waar hun tante Virginia Woolf haar romans schreef. Virginia woonde samen met haar man en uitgever Leonard, maar was vaak de hort op naar haar geliefde Vita, net als zij een beroemd schrijfster.

Herinneringen
April is de wreedste maand begint in het voorjaar van 1941, als de Tweede Wereldoorlog in volle gang is, en hun tante Virginia wordt vermist. Quentin en Angelica besluiten samen hun herinneringen op te schrijven in de hoop te achterhalen waarom hun tante is verdwenen. Angelica weet meer van de moeizame verhouding tussen haar moeder en tante en Quentin is nieuwsgierig. Tijdens het schrijven brengen ze afwisselend de zoektocht naar Virginia en hun jeugd tussen bijzondere, maar ook erg ingewikkelde volwassenen in kaart.

Betoverend
De sfeer in het boek is betoverend. Net als in Soldaten huilen niet schrijft Rindert Kromhout vol passie over de beschilderde landhuizen en het kunstenaarsleven. Een deel van het verhaal overlapt met dat boek maar nu komt ook Quentins zusje Angelica in beeld. Zij vertelt over de schaduwzijde van het opgroeien tussen volwassenen die alleen maar met hun eigen dingen bezig. Alles moet wijken voor hun vrijheid en Angelica komt daarbij behoorlijk in de verdrukking. Haar verhaal is aangrijpend, maar overtuigt niet helemaal. Voor een zestienjarige praat ze soms wel erg kinderlijk. Het is ook niet altijd duidelijk wanneer zij aan het woord is of Quentin. Zonde, dit had zo’n perfect boek kunnen zijn.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren