Recensie: Dubbel Rood

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemarie
Terhell

Koud en uitgehongerd – Boeken over meisjes met anorexia zijn er genoeg, maar meestal worden ze verteld vanuit de patiënt zelf. Dubbel rood is het verhaal van Nico, de vader van Geesje die zichzelf doodhongert. Lidewij Martens maakte er een triest verhaal over een onmacht van.

Cijfer: 7
Plus: mooi verhaal over de band tussen een vader en dochter
Min: vrij melancholisch en de hoofdpersoon blijft teveel op afstand

Nico is veerman. Dag in dag uit vaart hij heen en weer op zijn boot. Behalve de wind en de golven lijkt hij niks meer te zien. Hij leidt een eenzaam bestaan in een vervuild huisje en drinkt teveel. Op een dag komt een jonge vrouw naar zijn stuurhut, die hem wil interviewen. Ze doet Nico denken aan zijn dochter Geesje en steeds als hij haar terugziet, komen er herinneringen naar boven. Zo lees je in fragmenten het verhaal van Geesje, die op een dag stopte met eten tot de dood erop volgde.

Weegschaal
Geesjes verhaal is aangrijpend. Dat een meisje zo’n verstoord zelfbeeld heeft dat ze moedwillig haar lichaam te gronde richt, is verdrietig. Martens beschrijft alle bekende taferelen: eten dat stiekem de prullenbak in wordt gegooid, misleiding, de moeheid, de kou. Geesje gaat zelfs zo ver dat ze een relatie aangaat met haar stoffige leraar klassieke talen, omdat hij thuis een weegschaal heeft - en zijzelf niet meer.

Raamwerk
Wat niet echt overtuigt, is de reden achter Geesjes zelfdestructie. Haar moeder is ervandoor gegaan met een andere man en Geesje voelt zich verantwoordelijk voor haar vader die het alleen niet rooit. Ze trekt zich terug en concentreert zich op de zaken waar ze wel controle over heeft: haar gewicht. Aannemelijk, misschien, maar echt inzichtelijk wordt die beslissing niet gemaakt. Geesje wil lichter worden dan de wind, lees je alleen. Maar niet welke worstelingen daaraan vooraf zijn gegaan. Een ander manco is de structuur. Afwisselend lees je het verhaal van Nico, die lijdzaam toekijkt hoe zijn dochter zich doodhongert en haar zelfs toestaat om minder te eten (als ze maar gelukkig is), en dat van Geesje. Geesjes verhaal wordt met afstand verteld door een alwetende verteller. Verwarrend, want soms denk je even dat haar vader aan het woord is. Die twee perspectieven schuiven steeds voor elkaar en vormen een nogal rommelig raamwerk, dat verhindert dat je als lezer écht dichtbij Geesje komt.

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren