Recensie: Les Misérables

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Het is even wennen. Een film waarin nauwelijks een woord gesproken wordt maar waar alle tekst gezongen wordt. Als je daar niet op voorbereid bent, is de kans groot dat je het eerste kwartier van Les Misérables wat giechelig en verward om je heen kijkt: Wat ís dit? Wat móet ik hiermee? Het antwoord is simpel: genieten van begin tot eind!

Cijfer:
Plus: originele uitvoering, prachtige stemmen, schitterende beelden
Min: geen origineel verhaal

 

 

De schitterende beelden, de prachtige muziek en het indrukwekkende verhaal zorgen ervoor dat je al snel van je tenen tot je kruin de film wordt ingezogen. De kracht van musical in combinatie met de nuance van film, maken Les Misérables tot veel meer dan de zoveelste verfilmde musical. 1+1 blijkt dus soms dus inderdaad drie te kunnen zijn.

En dat terwijl het verhaal van Les Misérables niet bijster origineel is. Het werd in 1862 door de Franse schrijver Victor Hugo (ook van De Klokkenluider van de Notre Dame) geschreven. Sinds die tijd zijn al ruim twintig films van gemaakt, de eerste al in 1909. De musicalversie, met wereldwijd zestig miljoen bezoekers één van de populairste ooit, kwam pas in 1980 voor het eerst in de theaters.

Frankrijk in de negentiende eeuw

Het verhaal draait om Jean Valjean ( Hugh Jackman) , die in het Frankrijk van de negentiende eeuw vrijkomt na een lange gevangenisstraf voor het stelen van een stuk brood. Omdat hij bijna omkomt van de honger, steelt hij opnieuw van een bisschop waar hij mag logeren. Hij wordt betrapt maar de bisschop weigert hem aan te geven. Getroffen door die goedheid, besluit Valjean zijn leven te beteren. Hij wordt burgemeester van een klein stadje en bekommert zich om het lot van de arme Fantine (Anne Hathaway). Hij belooft op haar sterfbed dat hij goed zal zorgen voor haar dochter Cosette (Amanda Seyfried). Hij verhuist met het meisje naar Parijs maar daar blijft hij last houden van zijn oude bewaker Javert (Russell Crowe), die inmiddels politie-inspecteur geworden is. Cosette maakt intussen kennis met Marius (Eddie Redmayne), een jonge revolutionair. Het verhaal eindigt met een veldslag om de liefde en rechtvaardigheid.

Close

Regisseur Tom Hooper (van The King’s Speech) brengt deze duistere Franse periode prachtig en indringend in beeld. Tijdens gevoelige liedjes brengt hij gezichten soms zó close in beeld dat je de mee-eters op de neuzen kunt tellen en de velletjes van de droge lippen er bijna af lijkt te kunnen trekken. Zo dicht op de huid kan natuurlijk alleen film zijn. Op een theaterpodium is het een stuk lastiger om een vergelijkbaar effect te krijgen.

Bijzonder is dat de acteur de scènes live hebben gezongen. Meestal wordt bij musicalfilms eerst alles ingezongen en worden daarna pas de scènes, met nasynchronisatie, geacteerd. De manier van Hooper, komt de geloofwaardigheid beslist ten goede. Vooral Anne Hathaway maakt diepe indruk met haar versie van het bekende lied I Dreamed A Dream.

Deze week worden de Oscarnominaties in Hollywood bekendgemaakt. Voor Les Misérables is het niet zozeer de vraag óf , maar meer hoevéél Oscars de films straks gaat binnenslepen.

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren