Recensie: Lynn!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemarie
Terhell

Al bijna twaalf jaar is Linda gewoon Linda Pinda. Lang, sprietig, stoer en soms een beetje nukkig. Een opmerking van de gymjuf tijdens een uit de hand lopend potje handbal (‘Wie denk je wel dat je bent?’) zet haar aan het piekeren. Wie is ze eigenlijk?

Cijfer:
7
Plus: Lynn
is een leuk meisje en haar verhaal is grappig
Min: erg zwaar aangezet en daardoor niet zo geloofwaardig

‘Ik heb al een karakter en sproeten, dus ik hoef er geen gaten bij’, zegt Linda boos tegen haar moeder als ze haar kiezen moet laten trekken omdat die het niet nodig vindt dat ze een beugel krijgt. Dat van die beugel weet ze zeker, maar de rest is nog  niet zo gemakkelijk. Ze wil voortaan Lynn genoemd worden en worstelt met een plek tussen haar vriendinnen. Ze gaat om met Fenna, die op het dak van school klimt en elke opmerking beantwoordt met ‘boeie’. Met Alexia, een ‘kakmadam’ die in een strak ontworpen huis middenin een weiland woont. Met de drie Julia’s die volgend jaar praktijkonderwijs gaan doen en het liefst met jongens chatten en nagels lakken. En ook met Marjorie, de dochter van de directeur die net als zij naar het lyceum wil, maar een beetje stijf is. 

Van de kerk De boodschap is duidelijk: Anke Kranendonk wil laten zien dat het als puber soms best lastig is om je plek te veroveren. Ze laat daarvoor allerlei soorten huishoudens langskomen, maar ze zet de verschillen tussen Linda’s klasgenoten wel heel dik aan. Marjorie is niet alleen tuttig, maar heeft ook een moeder met een postnatale depressie. Fenna heeft thuis een stoet baby’s en een aap in een kooi. Ook Linda’s eigen familie kan er wat van: ze mag niet op een Oosterse vechtsport omdat haar ouders alles wantrouwen wat uit het Oosten komt. Ze zijn namelijk van de kerk. Logisch dat Lynn het er moeilijk mee heeft, maar af en toe denk je ook: doen eens even normaal. Kan er dan niet één vriendin bij zijn die wat minder bijzonder is?
DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren