Recensie: Oblivion

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Nathalie
Strijker

Zoevende ruimteschepen, drones die laserstralen schieten en een heel erg aanwezige Tom Cruise. Met de populaire Oblivion-games heeft de gelijknamige film niets te maken. Hier geen fantasierijk met gildes en verschillende dimensies maar een klassiek sciencefictionverhaal.

Cijfer: 6
Plus: special effects
Plus: gelikte beelden
Min: soms onbegrijpelijk verhaal
Min:
trage start

Het is 2077, zestig jaar nadat de aarde door mensen zelf vernietigd is. De mensheid is verdwenen naar een andere planeet. Alleen Jack Harper (Tom Cruise) en Victoria Olsen (Andrea Riseborough) zijn er nog om toezicht te houden op de nog altijd smeulende puinhopen. Aliens hebben het namelijk op de energiebronnen voorzien. Het geheugen van Jack en Victoria is kunstmatig gewist om te voorkomen dat die wezens geheime informatie uit hun geest kunnen halen. Maar ergens is iets niet helemaal goed gegaan. Jack heeft steeds flarden van herinneringen aan een jonge vrouw waarmee hij door New York loopt.

Stoer en onbevreesd
De voornaamste taak van de stoere en zelfverzekerde Jack  is het onderhoud van  de vele drones, onbemande vliegtuigen die de aarde afstruinen op zoek naar aliens. Onbevreesd stunt hij zich met zijn vliegtuig dagelijks tussen smalle kloven door om onderdelen te vervangen. Tijdens één van zijn tochten komt hij een overlevende van een ruimtevliegtuigcrash tegen. Deze jonge vrouw lijkt verdacht veel op de vrouw uit zijn vage herinneringen. Jack raakt hiervan nogal in de war. Wat houden de autoriteiten voor hem achter?

Slechteriken
Bij het maken van Oblivion is duidelijk niet op een dollar meer of minder gekeken. De special effects zijn spectaculair, de ruimteschepen gelikt en de landschappen imposant. Maar heel origineel is het allemaal niet. Alle clichés die je voor een sciencefictionfilm kunt verzinnen, komen voorbij: witte moderne interieurs, futuristische ruimteschepen, buitenaardse slechteriken en vernielde planeten. Lastig is ook dat de hoofdpersoon Jack geen greintje sympathie opwekt. Echte heldendaden verricht hij nauwelijks en heel aardig wordt hij ook niet. Daardoor kan het je ook niet zoveel schelen of hij sneuvelt of niet.

Het verhaal komt bovendien wat  traag op gang, met vooral veel dagelijkse klusjes die Jack en Victoria bezig houden. Maar als na een uur de echte actie losbarst, moet je je aandacht goed bij het verhaal houden. Dat is namelijk nogal ingewikkeld en soms zelfs onbegrijpelijk. Om het plot echt goed te snappen, zou je de film eigenlijk twee keer moeten zien. Maar één keer kijken is beslist genoeg, want écht spannend wordt het niet. Oblivion is niet alleen letterlijk (125 minuten) een lange zit.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren