Recensie: Smile

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemarie
Terhell

Raina struikelt op een dag bij een renwedstrijdje in de voortuin en verliest daarbij haar voortanden. Een schoolleven lang tobt ze met operaties, bitjes en beschamende buitenboordbeugels.

Cijfer: 7,5
Plus: lekker leesbaar, met humor getekend
Min: een voortkabbelend verhaal met kleine ontwikkelingen

Smile is een autobiografisch verhaal, lees je op de achterkant. Tekenares Raina Telgemeier heeft haar eigen jeugd verstript. Raina woont in San Francisco, een stad die ’s zomers wordt geplaagd door mist en waar uiterlijk superbelangrijk is. Tijdens haar schooltijd sneuvelen allebei haar voortanden en heeft ze plotseling een gat in haar mond. Ze vindt het moeilijk om daarover te vertellen op school. Na jarenlang gedoe met gips, protheses, allerlei beugels en ontelbaar veel elastiekjes krijgt ze eindelijk weer een mooie lach. Maar dan is ze al een hele reeks klassen, twee verliefdheden, verschillende vriendinnengroepjes en een aardbeving verder.

Zelfbewust
Smile leest prima door en is lekker dramatisch getekend. Wippende neusjes, ogen op schoteltjes en uitvergrote beugelbekkies geven de gezichten veel expressie. Raina vertelt hoe ze gepest wordt op school, hoe ze voor zichzelf opkomt en hoe ze uiteindelijk leert om niet te verzinken in zelfmedelijden. ‘Ik realiseerde me dat ik mijn uiterlijk liet bepalen door hoe ik me vanbinnen voelde’, schrijft ze aan het einde. En ze ontdekt hoe ze daaraan kan ontsnappen: door haar aandacht te richten op de dingen die ze leuk vindt. Geen wereldschokkende ontdekking, maar binnen het verhaal is het een mooie ontwikkeling. Van onzekere puber verandert Raina in een zelfbewust meisje.  

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren