Recensie: Vrij spel

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemarie
Terhell

In Vrij spel weet Carlijn Vis het verleden mooi te verbinden met de tegenwoordige tijd. Haar boek past dan ook perfect in de Boekenweek van dit jaar waarvan het thema is ‘Gouden tijden, zwarte bladzijden’, perioden van voor- en tegenspoed uit de vaderlandse geschiedenis.


Cijfer: 8,5
Plus: boeiend verhaal dat leest als een trein
Min: je zou nog wel meer over Emma’s leven willen weten

‘Emma is 86 en wil een tatoeage. Een honingbijtje vlak boven haar boezem.’ Met die uitdagende zin begint Vrij spel van Carlijn Vis. Het is het verhaal van haar oma, de enige nog in leven zijnde vrouwelijke Engelandvaarder. Een bijzonder eigenzinnige vrouw die auto blijft rijden terwijl ze niet meer goed ziet. Haar verhaal gaat over het verzet, over onderduiken, over een geheime vlucht naar Engeland via Spanje, over elf huwelijksaanzoeken en een Engelse bruiloft ‘met de majesteit’ die op het nippertje niet door gaat. Maar ook over de beroemdste Engelandvaarder, de Soldaat van Oranje, van wie er in werkelijkheid drie waren. Met een van hen had Emma een affaire, met de ander was ze een tijdje getrouwd.

Terroristen
Verfrissend is dat Carlijn Vis het verzetswerk niet ophemelt. Emma zegt achteraf: ‘Wij waren ook een soort terroristen.’ Zo goed was het allemaal niet georganiseerd, en ‘we waren gefascineerd door doelen die zo belangrijk waren dat je andere mensen indien nodig zelfs zou schaden om die doelen te bereiken. (...) Mensen die ons onderdak gaven liepen gevaar. En dat wisten we.’ Met haar roekeloze oma haalt Carlijn Vis de oorlog, maar ook het leven van een geëmancipeerd meisje, naar het hier en nu in een fascinerend verhaal. Je zult maar zo’n oma hebben.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren