Souad vluchtte voor een gedwongen huwelijk

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Redactie
7Days

Op de voorpagina van 7Days kon je lezen over de achttienjarige Souad, die werd uitgehuwelijkt aan haar neef en vlak voor de bruiloft vluchtte. Hier lees je haar uitgebreide verhaal.

Wanneer hoorde je voor het eerst dat je uitgehuwelijkt was?  ‘Ik was ongeveer elf jaar en hoorde mijn ouders erover praten. Dat is zeker een grapje, dacht ik toen nog. Ik was te jong om het te begrijpen. Maar toen ik zestien was, werd het steeds serieuzer en besefte ik dat het allemaal echt was. Als ik tegen mijn vader zei dat ik het niet wilde, sloeg hij me. Zo ging dat dagen en soms maandenlang door.’  Sprak je met je neef over dat je niet wilde trouwen? ‘Ja, ik zag hem wel eens tijdens zomervakanties in Marokko. Ik zei hem één keer dat ik niet wilde trouwen. Hij vertelde dat aan mijn vader en aan mijn broers, waarop ik weer mishandeld werd. Mijn vader heeft me tijdens één van die vakanties achtergelaten in Marokko. Daar was ik altijd al bang voor. Ik moest in het huis van mijn oma blijven. Mijn oma vond het zielig voor me maar wilde het gezag van mijn vader niet ondermijnen. Pas toen ik zei dat ik wel met mijn neef wilde trouwen, mocht ik naar huis. Daar begon het plannen van de bruiloft in Marokko.’ Hoe ging de rest van het gezin met de situatie om? ‘Mijn moeder had medelijden met me, maar ze kon me niet helpen. In onze cultuur is de man vaak de baas en hoort de vrouw daar niet tegenin te gaan. Ze was wel altijd lief voor me en probeerde me te troosten. Daarom mis ik haar ook heel erg. Ik had altijd een goede band met haar. Mijn broer koos de kant van mijn vader en sloeg mij ook. Als hij me vindt, zal hij me net als mijn vader vermoorden. Daar hebben ze allebei ook vaak mee gedreigd.’  Hoe was de periode waarin de bruiloft gepland werd? ‘Ik voelde me doodongelukkig. Ik dacht vaak aan de dood en wist niet was ik moest doen. Trouwen met mijn neef voelde hetzelfde als doodgaan. Mijn vriendinnen op school merkten dat ik minder vrolijk was. Ze zeiden dat ik met iemand van school moest praten als ik problemen had. Dat deed ik. In eerste instantie geloofden ze me niet. Ze waren gewend dat ik altijd het vrolijke meisje was. Maatschappelijk werk werd ingeschakeld en zo kwam ik in contact met Fier Fryslan. Dankzij die organisatie leef ik nu nog. Daar ben ik meteen heel goed geholpen.’ Hoe bereidde je je vlucht voor? ‘Niemand mocht weten dat ik wegging, dus heb ik geen spullen gepakt. Ik had alleen mijn schooltas bij me. Stiekem had ik een klein tasje ingepakt met foto’s van mijn moeder en nog wat kleine dingetjes die belangrijk voor me zijn. Maar door alle stress en haast ben ik die vergeten. Dat vind ik nog steeds heel erg. Ik stapte op de trein naar de plek waar ik kon onderduiken en kreeg daar meteen begeleiding en therapie.’  Hoe voelde je je in het opvanghuis?  ‘Het was wennen natuurlijk. Ik had ineens rust en juist daarom voelde ik ook veel pijn. Uiteindelijk vond ik mijn draai. Ook dankzij mijn "maatje". Dat is iemand uit de omgeving die je door Fier toegewezen krijgt. Zij hielp me om een nieuw sociaal netwerk op te bouwen. Aan deze vrouw heb ik nog altijd veel steun.’ Woonde je met veel meisjes die uitgehuwelijkt zijn? ‘Nee, ik kwam er maar één tegen. Er wonen meisjes met allerlei problemen. Loverboys, mishandeling of problemen met hun ouders. Na negen maanden ben ik op kamers gaan wonen, onder begeleiding van Fier. Dat bevalt heel goed.’ Ben je vaak bang om gevonden te worden? ‘Ja, maar ik denk er niet meer de hele tijd aan. Als Allah wil dat ik gevonden en gedood word, dan moet het maar zo zijn. Ik ben religieus en doe nu in mijn eentje de ramadan. Dat is een extra moeilijke tijd voor me omdat je dat normaal gesproken met familie doet. Ik mis mijn moeder heel erg.’  Denk je er wel eens over om contact te zoeken met je moeder? 'Nu nog niet. Mijn moeder kan mij toch niet helpen. Ik heb drie maanden geleden wel contact gezocht met mijn broer om te kijken of hij er nu misschien anders over denkt. Hij maakte meteen verwijten en begon te dreigen, dus heb ik het contact weer verbroken. Ik hoop in de toekomst mijn moeder wel weer te kunnen zien. Ik doe erg mijn best op school om haar te kunnen laten zien wat ik heb bereikt.’  Hoe kunnen meisjes zoals jij het beste geholpen worden? 'Ik wist heel lang niet wat ik moest doen. Ik hoorde weinig over huwelijksdwang en had het gevoel dat ik de enige was in deze situatie. Op scholen zouden posters moeten hangen met een hulpnummer en leraren zouden erop moeten letten. Het helpt ook als klasgenoten op elkaar letten. Door mijn vriendin ben ik naar een leraar gegaan. In de periode voordat ik moest trouwen, mocht ik bijna het huis niet uit dus dan is school zo'n beetje de enige plek waar je meiden zoals ik kunt bereiken.'  Fier Fryslan heeft een campagneposter (zie boven) ontwikkeld met Souad en andere meiden die te maken hebben met huwelijksdwang.
Jongeren met problemen kunnen via www.chatmetfier.nl chatten met een hulpverlener van Fier Fryslan.  
DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren