Blog

‘Rutte, loop mijn toekomst niet te...’

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Daar stond ik dan om negen uur ’s ochtends met zo'n dertig medescholieren, te koukleumen op het station in Alkmaar. Het was een vreemd schouwspel: de een had een bord vast met daarop Oceans are rising and so are we en de ander droeg een hoody met de tekst ‘Rutte, loop mijn toekomst niet te verkutte’. Waarom? Vanwege de klimaatmars op afgelopen donderdag natuurlijk!

Ja, ook ik deed mee met het klimaatprotest! Niet alleen omdat het 'leuk' is om een dag te spijbelen. Nee ik was daar vooral omdat ik - net zoals de vijftienduizend andere demonstranten - vind dat het nu écht tijd is om klimaatverandering aan te pakken. Of zoals op een van onze spandoeken stond: ‘Change the system, not the climate’.

Mislukt

Daarom stapte ik donderdagochtend in de trein met het plan om rond kwart over elf in Den Haag aan te komen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik was overduidelijk niet de enige met die gedachte. Tijdens de overstap in Haarlem was het één grote chaos. De al overvolle treinen werden letterlijk bestormd door de vele enthousiaste klimaatspijbeleraars. Het gevolg? Een kwart van onze groep, die we heel toepasselijk Klimaatstrijderz hadden genoemd, zat in de geplande trein. Weer een ander kwart in de trein die daarna kwam en de overgebleven helft in de trein die dáárna kwam. Ons voornemen om bij elkaar te blijven, was al voordat het protest begon, faliekant mislukt.

Bruisend en opgewekt

Gelukkig werden we weer herenigd in de stationshal van Den Haag, zodat we gezamenlijk naar het Malieveld konden lopen. Onderweg zag ik overal scholieren met borden, schmink, toeters en vlaggen. En eenmaal op het Malieveld was een podium met versterkers waar alle instructies werden meegedeeld. Omdat we twee (!) treinen hadden gemist, kreeg ik van dat laatste vrijwel niets mee. Wat ik wel meekreeg was de sfeer: bruisend en opgewekt. 

Zover het oog reikte strekte de menigte strekte zich uit en werd ik meegevoerd door de massa. Af en toe ging er een strijdkreet door de mensenzee die zich als een wave verspreidde. We liepen met z’n duizenden door de straten van Den Haag en dat maakte best indruk, moet ik zeggen. We liepen onder andere langs de Hofvijver en eindigden op het Malieveld, waar meer een festivalsfeer dan protestsfeer hing. De hele mars was intens.

Door alle demonstranten om je heen was het lastig je te oriënteren, zeker ook omdat je door de vele borden vrijwel niets zag van wat er voor je gebeurde. Al snel was iedereen elkaar kwijt, dus ik weet wat we de volgende keer moeten doen: opvallende groepskleding of petjes.
Nog iets wat ik de volgende keer anders zou doen: het bord. Ons bord was loeizwaar en had geen steel; een zeer slechte combinatie. Al na een kwartier demonstreren voelde het alsof mijn arm eraf zou vallen.

We doen al veel

Omdat er op het Malieveld niets meer te doen was, ging ik na een snel bezoek aan de Starbucks voor de nodige oppep-cafeïne (want: demonstreren is vermoeiender dan je denkt) weer naar huis. Om vervolgens thuis te lezen wat Ruttes reactie was: 'We doen al veel aan klimaat, vraag niet meer'. Daar heb ik eigenlijk maar één ding op te zeggen: 'Rutte, loop mijn toekomst niet te verkutte. Ik zeg, klimaatstrijderz, volgende week donderdag weer?'.

Anderen lazen ook: Schreeuwen, zingen en dansen voor het klimaat.

Altijd op de hoogte blijven van nieuws dat voor jongeren interessant is? Volg ons via WhatsApp, Snapchat, Facebook of Instagram. Of neem een proefabonnement op de krant!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren