Blog

7 momenten van irritatie

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Doorgaans waardeer ik de mensen om mij heen. Ook ben ik geen klager. Maar toch erger ook ik me weleens aan anderen. Zeven irritaties die jij vast herkent.

Praten met volle mond

In de trein belt een vrouw die tegenover mij zit met haar collega terwijl ze haar ontbijt eet: yoghurt met cornflakes. De ontbijtgranen creperen in haar mond en de druppels yoghurt vliegen rond terwijl ze praat. Zou ze niet door hebben dat ik tegenover haar zit? Hoeveel liefdesverdriet je collega ook heeft, je kunt toch eerst even je mond leegeten?

Indirecte vragen

Tijdens het avondeten vertel ik mijn ouders over mijn eerste schooldag. ‘Wat zegt ze?’, vraagt mijn vader 'Dat kun je toch ook aan mij vragen?’, antwoord ik vol verbazing. Het gaat toch over mij? Alsof ik mijn eigen verhaal niet duidelijk kan vertellen.

Te enthousiast

Op een zitfeestje zit ik rustig op een stoel de chips die ik geclaimd heb te eten. Ineens vliegt de deur open en schreeuwt er iemand: ‘Ik ben er!’ Nou Linda, wat leuk! Gezellig dat jij er ook bent. Ga nu maar rustig zitten. Dit feestje draait niet om jou maar om de jarige.

Te veel informatie

‘Hoe gaat het met je?’, vraagt een vage bekende. ‘Goed, met jou?’, antwoord ik uit beleefdheid terug. En dat had ik beter niet kunnen doen want ze loopt volledig leeg. Sommige mensen begrijpen niet dat we eerder uit beleefdheid vragen hoe het gaat, dan uit oprechte interesse. Een simpel ‘goed’ als antwoord volstaat.

Welles-nietes

‘Colombia ligt in Zuid-Amerika!’ ‘Nee, in Noord-Amerika.’ ‘Nietus.’ ‘Wellus.’ Twee studenten komen er maar niet uit, maar in plaats van met steekhoudende argumenten te komen, verzanden ze in een welles/nietes-discussie. Zoek het op of stop met je gelijk heen en weer gooien. Dat is zo zinloos.

Zinloos aanmoedigen 

Tijdens het vaste hardlooprondje met vriendinnen struikel ik over mijn benen van vermoeidheid. De afstand tussen hen en mij wordt elke stap groter. ‘Kom op, Lotte’, moedigen ze me aan. ‘Nog even!’ Maar ik kan niet meer! Hoe hard ze ook roepen. Ik weet niet wat me het meest ergert: mijn belabberde conditie of dat zinloos aanmoedigen?

Voordringende moeders

Tijdens een festival ben ik aan de beurt om henna te laten zetten als een klein meisje snel door haar moeder op de stoel wordt gezet. Ik zucht. Ik was aan de beurt. Maar het meisje is wel heel schattig en een festival is geen plek om ruzie te maken. Maar dat daarna de moeder op de stoel plaatsneemt en ook oma met het zusje staan te popelen, gaat te ver. Zodra de stoel vrijkomt, springt ik erop. Nu ik!, denk ik.

Zo, dit lucht op! Ik zou het vaker moeten doen, mijn irritaties van me afschrijven.

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren