Blog

Al anderhalf jaar zonder telefoon

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Met verbazing kijk ik naar de televisie die naast het digitale schoolbord hangt. Jongeren kijken te veel naar telefoonschermen en worden luier, blijkt uit de documentaire die ik met mijn klas kijk. Diezelfde les nog pak ook ík mijn telefoon. Ik zucht, ik ben verslaafd, net als bijna iedere andere tiener. Uit angst voor mijn eigen verslaving of misschien wel om een voorbeeld voor anderen te willen zijn, stop ik mijn telefoon thuis in een lege koektrommel. En daar ligt-ie nu al anderhalf jaar.

De eerste dagen gaan moeizaam, ik voel me oprecht een verslaafde. Soms heb ik spijt, maar het heeft het ook iets ironisch. In plaats van tarwekoekjes ligt er nu een om aandacht schreeuwende telefoon in de trommel. Ik word volgens mij niet heel serieus genomen en mensen denken waarschijnlijk dat het een puberaal trekje is: de 'over een paar weken is het wel weer over' gedachte hebben mensen vast gehad. Weten zij veel dat het tot de dag van vandaag zal voortduren.

​'Ik geef je mijn e-mailadres wel' ​

Het heeft iets aangenaams ouderwets: met je vriendinnen en je familie e-mailen (of van Messenger gebruikmaken) om berichtjes te sturen. 'Mailen is het nieuwe WhatsApp', wordt mijn lijfspreuk. Maar het heeft wel een nadeel: ik kan niet ontkennen dat ik veel uit de WhatsApp-wereld mis. Alle groepschats van kamp, vrienden en school gaan aan me voorbij. 'Heb je dat niet gelezen op WhatsApp dan?', is een vaak gestelde vraag. Mijn vaste antwoord: 'nee'.

​Maar de eerste maanden geniet ik vooral van de vrijheid die ik voel. Mét telefoon had ik voorheen bijna geen tijd om even na te denken en mens te zijn. Ik word me veel meer bewust van de beperkingen die zo'n ding je oplegt. In de bus, op straat en op alle plekken waar we vroeger een gesprek voerden met vreemden, haalt iedereen nu z'n smartphone tevoorschijn. Heel snel even, tot je mag oversteken. Hoewel ik niet ineens met elke vreemde een gesprek aanknoop, zie ik toch meer van de wereld dan ik mét telefoon zou hebben gezien.

Doorgeefluik

Mijn familie en vrienden daarentegen voelen vaak irritatie. Omdat ik geen telefoon heb, is mijn zus het doorgeefluik tussen mijn vriendinnen en mij: 'kun je dat even aan Lotte vragen?' 'Waarom gebruik je je telefoon niet gewoon?', vragen vriendinnen soms. Maar uiteindelijk kunnen we er wel om lachen en is het algemeen bekend dat ik er geen heb.

Ik roep niet iedereen op om ook je smartphone weg te doen: dat blijft je eigen keuze. Sommige jongeren kunnen hun telefoon dagenlang uit houden zonder iets te missen. En hoewel ik het liefst in een telefoonvrije samenleving leef, weet ik dat dat onmogelijk is. Want smartphones leveren ook zoveel goeds op: een oplossing tegen verdwalen, direct contact met je medemens ver weg en iets wat verveling onderdrukt. Maar toch. Ik laat mijn telefoon nog even in de koektrommel liggen.

Meer blogs lezen van Lotte Rolleman (17)? Laatst schreef ze ook Maak anti-stressles een verplicht schoolvak en De 4 mooiste momenten tijdens het buitenspelen.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren