Blog

Dansen in niemandsland

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

De periode van verwarring, woede, verdriet en chaos is voorbij. De storm is gaan liggen. Ik ben niet langer een puber.

Hoewel mijn puberteit soms nog even om de hoek komt kijken verkeer ik momenteel in een soort niemandsland. Het stuk dat tussen puberteit en volwassenheid ligt. Dit niemandsland moet je zien als een stuk land met vele jongeren. Jongeren die de ene dag met hun handen in het haar zitten omdat ze ooit iets moeten gaan doen met hun leven. Maar op andere dagen genieten van het feit dat die dag nog niet gekomen is. Jongeren die niet volwassen kunnen zijn. En dit ook nog helemaal niet willen.

Dansen op het niemandsland

Ook ik wil geen volwassene zijn. Daarom vrees en dans ik met deze jongeren mee op dit vreemde stukje land. De verantwoordelijkheden die bij volwassenheid komen kijken zijn mij nog te veel. Verantwoordelijkheden zoals het huren of kopen van een huis, en het ook schoonhouden. Maar ook dagelijks eten koken, een baan hebben en wellicht ook een man.

Ik kan op dit moment nog amper mijn kamer schoonhouden en mijn huiswerk vergeet ik bij vele colleges. Laat staan dat ik een relatie heb. Want drie maanden met iemand samen zijn vind ik al bizar lang.

Achttien jaar

Achttien jaar is ook nog veel te jong om je met dit soort dingen bezig te houden. En ook al is het nog een ver-van-mijn-bedshow, toch maak ik mij soms al zorgen. Zorgen over het feit dat ik ooit hetzelfde leven als mijn ouders krijg. Dat mijn leven 'alleen maar' zal bestaan uit vijf dagen werk en twee dagen schoonmaken.

Nog even jong

Daarom blijf ik graag nog even jong en onvolwassen. Dans ik graag nog even verder op dat stukje niemandsland. Ik vind het wel fijn dat mijn zorgen gaan over de hoeveelheid huiswerk die ik heb. Of over de kleding die ik moet dragen of de manier waarop ik met geld strooi (iets wat je als volwassene écht niet kunt doen).

De leukste tijd

Volwassenen die dit niemandsland tientallen jaren al hebben verlaten, spreken vaak met veel plezier over deze tijd. ‘Het is de leukste tijd van je leven’, zeggen ze dan enigszins emotioneel. Dat neem ik graag van ze aan. Dus dansende jongeren: geniet van vandaag en vrees niet langer voor morgen. Nu kan het nog!

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren