blog vertrouwen
Blog

Dat laatste zetje geven kan zó belangrijk zijn

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Laura Simons
Laura
Simons

Mijn interesse in het onderwijs en in de discussie rondom hoe mensen leren zijn inmiddels algemeen bekend bij mijn vrienden, familie en zelfs bij de leraren. Toen er een tijdje geleden dus een aantal leerlingen nodig was om mee te komen naar een bijeenkomst over het gymnasium en de toekomst, werd ik dan ook meteen meegevraagd.

Het was best een leuke bijeenkomst, maar lange tijd bleef het hoogtepunt toch het plakje cake en glaasje cola. In eerste instantie dacht ik nog dat het misschien aan mij lag, want tja, een plakje cake kun je toch moeilijk overtreffen, maar de discussies waren simpelweg niet inspirerend genoeg en veel mensen traden in herhaling met hun argumenten. Totdat de directeur van een andere school begon te spreken. En wat hij zei, dat zal ik niet zo snel meer vergeten.

De boodschap

Ik quote: ‘Onze leerlingen zitten in de puberteit, een periode waarin hun brein makkelijk beïnvloed kan worden door wat andere mensen tegen hen zeggen. Zo werkt het ook met schooladvies: vertel je een kind een keer dat het te dom is voor gymnasium - en hetzelfde geldt natuurlijk voor alle andere niveaus - dan zal het dat vaak ook gaan geloven, en loopt het een belangrijke kans mis.’ En toen viel er een (net iets te lange) stilte.

… Oké, dit waren misschien niet precies zijn woorden, aangezien ik op dat moment geen mogelijkheid had om iets subtiel op te nemen met mijn telefoon, maar hier kwam het dus op neer. En dat is, vind ik, echt heel erg. Laat ik daarbij even voorop stellen dat er absoluut niks mis is met één van de schoolniveaus. Zeker in de huidige maatschappij, waar we iedereen erg hard nodig hebben. Wat echter waarheid blijft, is dat het onderwijs dat je volgt in je jeugd wél een heel groot deel van je toekomst bepaalt. En wie weet was iemand eigenlijk wel gelukkiger geweest na een bepaalde hbo-opleiding, terwijl hij mbo heeft gevolgd omdat één leraar in zijn verleden ooit riep dat hij havo ‘toch nooit zou halen’. Ik blijf het triest vinden.

Een andere toekomst

Allerlei leerlingen lopen dus kansen mis, een toekomst mis, door een keuze in het verleden die sterk beïnvloed werd door leraren, ouders, of misschien wel mede-leerlingen die ooit eens zeiden dat ze het niet aan zouden kunnen. Ik denk dat mensen die invloed hebben op een leerling juist moeten proberen om hen dat laatste zetje te geven, dat laatste steuntje in de rug dat hij/zij nodig heeft, om zo eindelijk te vertrouwen op zichzelf en zijn of haar kunnen. Met zo’n stimulans durven leerlingen misschien wel dingen die ze anders nooit hadden geprobeerd. En dan zijn dat plakje cake en dat glaasje cola op een gymnasium bijeenkomst uiteindelijk misschien nog wel voor meer mensen weggelegd.

Laura (17) is gek op muziek, luisteren én maken, en je zal haar dan ook altijd zingend/neuriënd/fluitend aantreffen. Daarnaast doet ze nog aan korfbal en leest ze graag alles wat los en vast zit. Later hoopt ze een baan te vinden in het onderwijs, want dat vindt ze super interessant! Maar het allerleukste? ‘Dat kies ik toch voor toneel!’ Het liefst in een zelfgeschreven stuk ook nog.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren

Gerelateerde Berichten

Geen inhoud gevonden