Blog

De 7 fases van een theaterproductie

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Marjolijn
van Raaij

Eerst denk je: laat maar komen, die voorstelling. Niet lang daarna steekt de paniek de kop op en als de première in zicht is, denk je dat het nóóit meer goedkomt. Vorige maand maakte ik in één week een complete theatervoorstelling met het Noord Nederlands Toneel. Of het nou een theaterweek, de schoolmusical of een jaarlijkse toneelclubopvoering is: deze 7 fases maakt elke amateur-acteur door.

1. De 'laat-maar-komen'-fase
Iedereen is fris, fruitig en klaar voor de start! De één koestert de droom om de nieuwe Johnny Depp te worden, de ander gelooft met heel zijn hart dat dit dè kans is om zijn artistieke blikveld te verbreden. Met scripts en markers in de aanslag luister je aandachtig naar de inspirerende woorden van de regisseur. Tijd om te beginnen!

2. De 'we-gaan-dit-stuk-verheffen-tot-Oscar-waardig-niveau'-fase
Je begint je te realiseren dat je hier niet te maken hebt met de groep-8-musical: als het zover is, zitten niet alleen je trotse opa en oma in de zaal, die het stuk hoe dan ook geweldig zullen gaan vinden, maar ook heuse theaterliefhebbers en een hele hoop vreemdelingen. Genoeg reden om nóg harder je best te doen om de diepere laag en geheime motieven van jouw rol te ontdekken.

3. De 'waarom-kent-nog-niemand-zijn-tekst?'-fase
De klokt tikt verder en het wordt langzaam duidelijk dat het niet gemakkelijk is om kantjes vol tekst uit je hoofd te stampen. Het zorgt voor de nodige frustraties wanneer acteur één vol overgave een scène speelt en acteur twee om de minuut wanhopig 'Tekst!' uitroept. In de pauzes zoeken velen stille plekjes op om zinnen te stampen alsof ze een Franse woordjestoets hebben. 

4. De 'dit-gaat-never-nooit-niet-goedkomen'-fase
Naarmate de tijd verstrijkt, moeten er meer dingen gebeuren en daarbij komen ook meer problemen. Lampen die niet werken, decorstukken die uit elkaar vallen, kostuums die niet passen: alles wat fout kán gaan, lijkt dat te doen. De acteurs worden een beetje zenuwachtig, maar gelukkig zijn er de ervaren regisseurs die weten dat deze fase, hoe vervelend ook, de gewoonste zaak van de wereld is.

5. De 'ik-heb-nog-nooit-zoveel-koffie-gedronken-in-één-etmaal'-fase
Het leek zo'n goed idee om bij wijze van teambuilding met z'n allen op stap te gaan, tot je de volgende ochtend al om 10 uur in het theater of de aula van de school wordt verwacht. De rij voor de koffieautomaat slinkt pas weer om 10 uur 's avonds, als de repetities voorbij zijn, de façade van een zogenaamde goede nachtrust naar beneden stort en iedereen uitgeput op zijn bed valt.

6. De 'het-is-bijna-zover-en-iedereen-stresst-zich-dood'-fase
Mensen rennen als kippen zonder kop heen en weer, gezichten worden geschminkt en iedereen probeert hard om zijn kostuums, teksten en cue's te onthouden. Af en toe word je onderbroken door een opgewekt sms'je van een familielid: 'We kijken uit naar de voorstelling! Succes alvast!' Succes, dat ga je nodig hebben. Maar je weet wat ze zeggen: hoe slechter de generale, hoe grandiozer de première. Toi toi toi!

7. De 'ik-wil-nog-een-keer' fase
Je hebt het gedaan! Met schmink op je gezicht, je kostuum nog aan en een grote bos bloemen in je hand besef je dat dit allemaal veel te snel voorbij is gegaan. Je kijkt naar de acteurs, regisseurs, technici en denkt: nog één keertje?

Foto's: Reyer Boxem

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren