Automeisjes
Blog

De automeisjes van tegenwoordig

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
lotte
Lotte
Rolleman

Met tranen in onze ogen nemen wij afscheid van Marlijn, mijn goede vriendin, haar scooter. Tranen die vloeien uit puur egoïsme, want daar gaan onze ritjes zonder moeite. Ik denk er nog vaak aan terug. Aan de mooie zomeravonden die wij op de scooter hadden. Aan de spontaniteit die wij voelden als we snel tien kilometer verder op wilden zijn.

Maar na elk einde komt een nieuw begin. Een nieuw elektronisch voertuig dat ons leven verbetert. In dit geval: de auto.

Mijn eerste autorijles is zowel angstaanjagend als dramatisch. Ik blijk geen onontdekt talent te hebben voor autorijden en bij iedere tegenligger die ik zie raak ik in paniek. We beginnen op het industrieterrein en na het honderdste rondje weet ik ongeveer wel hoe het schakelen werkt. Maar ik weet ook dat ik nog lang niet mijn rijbewijs zal behalen. Gelukkig heeft Marlijn er wel één.

Lichtelijk gespannen

Ons eerste autoritje is op Marlijn haar verjaardag richting het Amsterdamse bos. En ik moet je bekennen: ik ben lichtelijk gespannen. Ik verwacht (sorry Marlijn) iemand die bij elk stoplicht te lang doet over het optrekken en iemand die soms in zijn drie rijdt terwijl hij in zijn één moet. Om eerlijk te zijn verwacht ik mijn eigen rijkwaliteiten. Maar Marlijn is niet in paniek, heeft geen stress, met Nederlandse muziek en vreugde rijden wij het Amsterdamse bos tegemoet.

Naar de McDrive

Ik kan mij de eerste keer naar de McDrive nog herinneren. Het is al laat en we rijden naar de bestelautomaat. Soms kijken mensen ons aan met de vraag: 'Waar zijn jullie ouders gebleven?' Een blik die wij wel vaker toegeworpen krijgen als we samen in de auto zitten. We giechelen en lachen wat en uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat de McDrive niets bijzonders is. Het is zelfs veel leuker om je milkshake en hamburger van 1 euro binnen op te eten.

Naar het strand

'Zullen we naar het strand gaan?', bespreken we op Facebook Messenger. Over vervoersmiddelen hebben we nog niet nagedacht. Totdat het woord 'fietsen' valt. 'Dan ga ik niet hoor', type ik lui. Het is acht uur 's avonds en naar Bergen aan Zee fietsen duurt op ons tempo een heel uur. Uiteindelijk worden wij gebracht. Met de auto.

En zo vervolgen onze autoritjes, van de McDonalds in Heerhugowaard tot aan Katwijk. En net zoals op de scooter voel ik de adrenaline door mijn tienerlijfje stromen als we van dertig naar honderd kilometer per uur gaan. Totdat ik mij realiseer dat dit het is. Dat de auto, evenals de scooter, niets meer is dan een handig vervoersmiddel dat onze luiheid alleen maar benadrukt.

Lotte verzamelt om onverklaarbare reden haar hele leven al schildpaddenbeeldjes. En boeken over de Tweede Wereldoorlog, maar die leest ze eigenlijk nooit. Droomt er al sinds haar elfde van om schrijfster te worden. Lees meer blogs van Lotte.

 

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren