Reuters
Blog

De perfecte gezichten van Seoul

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Marisa Gubbels
Marisa
Gubbels

Deze zomervakantie was ik in Seoul. Het viel me op hoeveel tijd Zuid-Koreaanse vrouwen aan hun uiterlijk besteden. Iedereen zag er zo perfect uit. Er was bijvoorbeeld iemand van wie de schoenveters matchte met het gebloemde elastiekje om haar pols. Vermoeiend, lijkt me, dat streven naar perfectie...

Ik moest meteen denken aan een scène die filosoof Sartre ooit beschreef vanuit een Frans café. In de avond zag hij een oude vrouw tegen een West-Afrikaanse man opbotsen. Satre verwonderde zich om al die prachtige kleuren: de pastelblauwe jas van de vrouw, het felgele shirt van de Afrikaanse man en de kleuren van de zonsondergang. Maar ergens voelde hij dat het niet klopte. Dat er iets eenzaams in die perfectie zat. Sartre’s glimlach werd een frons en de mijne ook. Niet alles hoeft perfect te zijn. In een straat in het centrum van Seoul zitten bijvoorbeeld zo’n twintig plastische chirurgen. Mensen lopen er gedachteloos binnen en vertrekken weer, soms met een watje in hun neus en soms met opgezwollen lippen. Met een perfect gezicht heb je meer kans op een baan, is de gedachte in Zuid-Korea. Een cadeaubon voor een plastisch chirurg voor je verjaardag krijgen, is daar niet vreemd. Hier, een nieuwe neus.

Wennen aan het idee

Deze obsessie met perfectie is niet alleen in Zuid-Korea gaande. Zo las ik in de Volkskrant een artikel over plastische chirurgen in Nederland die vloggers betalen of gratis behandelingen geven als ze daar een video over maken. Hun jonge kijkers kunnen zo wennen aan het idee van siliconen en botox. Dat lijkt effect te hebben. Steeds vaker hoor ik vrienden of klasgenoten zeggen dat zij ook iets aan zichzelf willen veranderen: taille, lippen of neus. Want hun favoriete influencers (zoals bijna alle deelnemers van Temptation Island en mensen als Monica Geuze) hebben dat al gedaan.

Ongemakkelijk

Ik voel me er ongemakkelijk bij: wat als plastische chirurgie hier ook zo normaal wordt als in Seoul? Dat je kleinere oren voor je verjaardag kunt vragen zonder dat iemand zijn wenkbrauwen ophaalt. Dat plastische chirurgen zich door de stad verspreiden als Starbucks-filialen. Dat vind ik een nare gedachte. Zelf denk ik namelijk niet dat ik iets aan mezelf zou laten doen, tenzij het medisch nodig is. Ik denk dat je het lichaam krijgt dat bij je past en dat je het moet accepteren zoals het is. Als mijn neus lelijk is volgens de maatschappij dan is dat maar zo.

Stoppen met groeien

Een laag zelfvertrouwen is van alle tijden, zeker bij jongeren. Maar als je steeds hoort dat je die imperfecties moeten veranderen, wordt het lastiger om van je natuurlijke uiterlijk te leren houden. Ik ben best lang, zo'n 1.83 meter en dat vond ik zelf altijd heel vervelend. Vooral in de onderbouw, toen alle jongens kleiner waren dan ik, omdat ze hun groeispurt nog niet gehad hadden. Ooit hoorde ik een vriend tegen een andere vriend van me zeggen: 'Ik vind Marisa wel knap, maar ze is veel te lang.' Daar kon ik me dan heel veel van aantrekken. Op dat soort momenten dacht ik wel eens: wat als ik daar iets aan kón doen? Een hormoonbehandeling die mijn groei remt bijvoorbeeld. Maar dat heb ik nooit gedaan en inmiddels vind ik mijn lengte al lang geen probleem meer. Als iemand me - zoals in Zuid-Korea vaak gebeurde - aanspreekt op mijn lengte en me vertelt dat ik lang ben, dan wéét ik dat wel. En af en toe leidt het tot leuke gesprekken in de trein, als mensen zich afvragen wat ik dan in hemelsnaam eet of willen weten of ik basketbal speel.

Imperfectie of niet

Soms is een imperfectie niet eens een echte imperfectie, maar zit het gewoon tussen de oren. En zonder imperfecties zou de wereld maar saai worden want dan lijkt iedereen op elkaar. Dus niet alles hoeft altijd precies te kloppen. Dat wist Sartre vorige eeuw in dat Franse café al.

Marissa (16) schrijft al zo lang ze zich kan herinneren. Ze houdt van koffie, filosifie, van elk weekend met vrienden naar Amsterdam gaan. Ze leert dertien talen op Duolingo, maar maakt niks af, behalve blogs en artikelen, dat is het enige waarop ze zich echt goed kan concentreren. Later wil ze absoluut iets met schrijven gaan doen: de journalistiek in, misschien?

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren