diversiteit beeld Shutterstock
Blog

Dit blog is voor jou en alle anderen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Annemijn Groenveld
Annemijn
Groeneveld

Van @zeikschrift word ik nou echt blij. Op dit Instagram-account vraagt columniste Madeleijn van den Nieuwenhuizen zich af of bepaalde uitspraken in de media wel kunnen of dat ze sekistisch, racistisch of onder de noemer bodyshaming vallen. Dat doet ze goed. Steengoed. Maar bij één foto heb ik gemengde gevoelens.

View this post on Instagram

Niet iedere vrouw heeft een vulva.🌹Het is belangrijk transgender personen in acht te nemen als we het over lichamen hebben. . Ik denk absoluut niet dat @viva_nl kwade intenties had met deze post, maar het illustreert wel dat transgender mensen vaak niet meegenomen worden in gedachten over lichamen en gender.🍁Zelf schreef ik een tijdje terug een column over de onzin van wasemulsies ‘voor de intieme zone’ (hoi Lactacyd). Daarin refereerde ik aanvankelijk naar vrouwen. Een goede vriendin die ik het liet proeflezen zei: Madeleijn, bedenk wel, sommige vrouwen hebben geen vulva (en sommige mannen wel), refererend aan de transgemeenschap. Ik veranderde het in het neutralere ‘vulvadragers’ (beetje met een literaire knipoog). Een kleine ingreep, maar een belangrijk knikje naar een gemeenschap die te vaak nog met onbegrip en veroordeling te maken heeft. . 🌷Om het gebrek aan transacceptatie te illustreren: Transgender mensen worden vaak in artikelen nog misgendered, benoemd als hij ipv zij en vice versa. In Nederland worden ze zeven keer vaker mishandeld of bedreigd en zijn tien keer vaker onderhevig aan cyberpesten. In de VS hebben transvrouwen van kleur een levensverwachting van 35 jaar, in plaats van de 78 jaar van witte cis-vrouwen (cis betekent dat je je identificeert met je biologische geslacht). . Taal is onderdeel van hoe we denken over lichamelijkheid en identiteit. Hier zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen “Veel vrouwen hebben een vulva..” of “De helft van de mensen heeft een vulva, maar hoe staat het...”🌹🌷 . Herkennen jullie dit? Of weleens opgemerkt?🌺

A post shared by Zeikschrift (@zeikschrift) on

Is het seksistisch om in een krantenkop te schrijven: 'Havenbedrijf Rotterdam krijgt vrouw aan te top'. Was het niet beter geweest om de naam van de vrouw te vermelden? Of is het racistisch om te zeggen dat Michelle Obama een boodschap had voor 'mensen met een andere huidskleur' (anders dan Michelle of anders dan wit, dat vaak als norm wordt gezien)? Madeleijn vraagt het zich terecht af, vind ik. Maar bij de bovenstaande post heb ik m'n twijfels... Tja, het is zeker zo dat we ook transgenderpersonen moeten meenemen als we het over lichamen hebben. Maar dan kunnen we ook kritiek hebben op een auteur die schrijft: ‘Iedereen kan zien dat…’ Want dan sluiten we alle blinden buiten, toch?

Politiek correcter

Nu gaat het me niet om transgenderpersonen (transgenders mag niet meer, geloof ik) of blinden en slechtzienden, maar om het feit dat we steeds politiek correcter worden in ons taalgebruik. We zijn heel creatief in het bedenken van nieuwe termen zodat iedereen zich aangesproken voelt en we niemand beledigen. Moeten we bijvoorbeeld ‘gehandicapt’ of ‘lichamelijk beperkt’ zeggen? En heeft iemand een donkere, zwarte of getinte huidskleur? Hoe meer eufemismen en nieuwe aanduidingen we verzinnen voor gevoelige begrippen, hoe meer nadruk er komt te liggen op de verschillen. Het wordt zo ingewikkeld allemaal!

Disclaimer

Zullen we vanaf nu gewoon afspreken dat je een groep niet automatisch uitsluit als je deze niet noemt? En er echt niet op uit bent om anderen te beledigen? In veel gevallen probeert een auteur simpelweg informatie over te brengen. Zou het een oplossing zijn om alle blogs, vlogs, artikelen etc. te voorzien van de disclaimer: ‘Mocht u zich door het taalgebruik buitengesloten of beledigd voelen, bedenk dan dat de auteur omwille van de leesbaarheid niet iedereen persoonlijk kan aanspreken?' Nee, ik denk het niet. Ik denk dat we deze disclaimer vanzelf in ons hoofd moeten hebben. Maar mocht je je na het lezen van mijn verhaal tóch nog buitengesloten of beledigd voelen: dit blog is voor jou én alle anderen.

Annemijn is 15 jaar en zit op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Naast (natuurlijk) blogs schrijven, besteedt ze haar vrije tijd aan hockeyen, fotograferen en lezen. Ook heeft ze een leasepony waar ze zo vaak mogelijk naartoe gaat. Al haar hele leven is ze bezig met schrijven, vroeger gewoon voor de lol en nu voor de schoolkrant.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren