i'll give you the sun lezen
Blog

Dit is waarom iedereen I’ll give you the sun moet lezen

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Sietje
Piebenga

Als middelbare scholieren zitten we allemaal in hetzelfde schuitje: er wordt van ons geëist dat we ieder jaar boeken lezen voor het vak Engels. De één vindt het leuk, de ander heeft er een hekel aan. Ongeacht het kamp waar jij je in bevindt, is het uitkiezen van een goed boek van groot belang. Bij deze: I’ll give you the sun geschreven door Jandy Nelson. Adembenemend mooi.

Dé ontdekking

Ik hoor bij de groep mensen die het lezen van boeken niet extreem verafschuwt. Althans, wanneer ik er de tijd voor heb en niets nuttigers kan bedenken, vind ik het best rustgevend. I’ll give you the sun las ik voor het eerst toen ik op vakantie was in Frankrijk. Als mijn moeder er niet was geweest om het boek zo nu en dan uit mijn handen te trekken, was ik zelfs tijdens het avondeten niet aanspreekbaar. Een reusachtige ontdekking in de oneindig grote wereld aan Engelse romans.

Het verhaal

Maar waar gaat het boek dan over? Er wordt geschreven vanuit twee perspectieven: van Jude en haar tweelingbroer Noah. De eerste volg je wanneer ze zestien is en de tweede wanneer hij dertien is. Op dertienjarige leeftijd is Jude in de bloei van haar leven en trekt ze de aandacht van alle jongens, terwijl Noah zichzelf tekenend opsluit in zijn kamer. Drie jaar later wil Jude niets meer van relaties weten en heeft haar broer besloten nooit meer kunst te maken. Beetje bij beetje kom je te weten wat zich heeft afgespeeld in de drie jaren tussen de twee momenten en waardoor de band tussen de tweeling dusdanig kapot is gegaan.

Fantastische karakters

De gedachtes van de hoofdpersonen uit I’ll give you the sun zijn zo gedetailleerd beschreven, dat je het gevoel hebt rechtstreeks mee te kijken in hun levens. Bij ieder hoofdstuk begon ik meer en meer van Jude en Noah te houden. Alsof ik deel uitmaakte van het boek. Zelf ben ik ook één van een tweeling, dus kon ik me extra goed vinden in de geschetste situaties. Ik deel graag een fragment dat me erg raakte:

‘She scoots over so we’re shoulder to shoulder. This is us. Our pose. The smush. It’s even how we are in the ultrasound photo they took of us inside Mom and how I had us in the picture Fry ripped up yesterday. Unlike most everyone else on earth, from the very first cells of us, we were together, we came here together. This is why no one hardly notices that Jude does most of the talking for both of us, why we can only play piano with all four of our hands on the keyboard and not at all alone, why we can never do Rochambeau because not once in thirteen years have we chosen differently. It’s always: two rocks, two papers, two scissors. When I don’t draw us like this, I draw us as half-people.'

Huilen en lachen

Misschien dat dit nu nog vrij nietszeggend lijkt, maar aan het einde van het verhaal wordt hier op een hele mooie manier op ingehaakt. Als je hier in het specifiek benieuwd naar bent, zou ik je aan willen raden meteen naar de bieb te rennen. Een verhaal dat je laat huilen en lachen tegelijk. Echt mega veel liefde.

Sietje (16) is een ramp in het maken van keuzes en kan uren nadenken over een geschikte 'caption' bij haar Instagram-post. Ze is kind-aan-huis op de camping in Frankrijk en heeft haar mobiel standaard op 1% staan. Ze is daarnaast een fanatiek hockeyster en kijkt nú al uit naar het moment dat ze haar vwo-diploma binnen heeft en kan verhuizen naar Amsterdam. Lees hier meer van haar blogs.

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren